abant izzet baysal üniversitesi- 3

bayramın üçüncü günü de geride kaldı. yarın referandum nedeniyle sabah erkenden geri döneceğiz. buraya kadar gelmişken bolu’nun bütün ünlü yerlerini görelim istiyordum, ama elifçiğim her gün bir yerlere gitmekten yorgun düştü. eskiden dışarı çıkınca ve arabaya binince uyurdu. artık uyumuyor ve yorgunluk onu huysuz yapıyor. bu yüzden programı hafiflettik: göynük ve mudurnu’yu aynı günde görmek yerine öğlene kadar evde elif’i uyuttuk ve öğleden sonra mudurnu’ya gittik. (buna rağmen dönüş yolculuğunda epey huysuzlandı ve eve gelir gelmez bayıldı. şimdi yedi aylık olmasına karşın daha uzun etkinliklere hazır değil.)

mudurnu’ya giden birden çok yol var, biz en düzgün olanını seçtik: abant üzerinden değil bolu tarafından gittik. yol yaklaşık 40 kilometre ve oldukça virajlı. bazı bölümlerde yol çalışması olmasına karşın genellikle asfalt bir yol. bana polonezköy yolunu anımsattı: bol yeşillik ve bol viraj. tam motosiklet parkuru.

gelir gelmez mudurnu’nun girişindeki ‘yarışkaşı’ restoranda yemek yedik. yöreye özgü oğmaç çorbası ve abant kebabı söyledik, yanında çoban salata ve süzme yoğurt yedik. (dört kişi 78 TL ödedik.)

mudurnu düşündüğümüzden daha küçükmüş. ama düşündüğümüzden de daha sakindi (bolu’nun geneli gibi). safranbolu gibi turistik bir yer durumuna gelmemiş daha, bu da evlerin arasında sakin sakin gezmemize olanak tanıdı. bu el değmemişlik meltem’i hemen kendisine aşık etti. safranbolu eski şehir ve yeni şehir diye ayrılmış durumda, mudurnu’da ise yalnızca eski şehir var ve arada bazı yeni evler var. ama bütün mudurnu o kadar. evlerin bir bölümü çok bakımsız kalmış, bir bölümü ise restore ediliyor. restore edilmiş olanlarsa kesinlikle safranbolu’dakiler kadar güzel. tek sıkıntı her yerde elektrik telleri ve uydu antenleri olması, temiz bir fotoğraf çekmek çok zor. mudurnu’nun toplam büyüklüğü ancak cumalıkızık kadar (cumalıkızık da zaten polonezköy kadar filan. hepsi küçük yani. her neyse işte yani...). mudurnu’nun dar sokakları da bana cumalıkızık’ı hatırlattı. buna karşılık cumalıkızık’taki evleri rengarenk boyama geleneği burada yok. mudurnu’da tüm evler beyaz boyalı ve kahverengi çerçeveli...

mudurnu’nun en ilginç yeri mudurnu’nun hemen her yerinden görünen saat kulesi. tam kasaba merkezinde yıldırım beyazıt camisi ile kanuni sultan süleyman camisi bulunuyor. tam bu camilerin arasında da yıldırım beyazıt zamanında yapılmış, restorasyon görmüş ve halen kullanılan bir hamam var.

mudurnu’yu bir dere ikiye bölüyor ve çok sayıda köprü birbirine bağlıyor. en güzel evler, amasya’da da olduğu gibi, dere kenarında konumlanmış durumda.

kurti ile bir yeri gezmenin en güzel yanı sürekli yorum ve eleştiri üretiyor olmasıdır. biz de dere kenarında bulunan çay bahçesinde mudurnu’yu nasıl güzelleştireceğimizi uzun uzun tartıştık. çay bahçesinde bir saat kadar zaman geçirdikten sonra geri dönüşe geçtik. (bugün akşam türkiye-sırbistan dünya basketbol şampiyonası yarı final maçı var, maça yetişmemiz lazım.)

bolu gezimiz burada bitti. yedigöller, göynük, bolu müzesi gibi yerleri göremedik. ama bu da yeniden gelmek için vesile olsun. ama bu sefer motorla inşallah...

abant izzet baysal üniversitesi- 2

bugün bayramın ikinci günü ve biz yine erkenden kalktık. elif’i sabah uykusuna yatırdıktan sonra meltem’le bahçede oturduk ve bol bol güneşlendik, kurti'nin yetiştirdiği domateslerden atıştırdık. kurti, günlerdir yollarda olmanın verdiği yorgunluk nedeniyle neredeyse öğlene kadar uyudu. biz de elif uyurken bu kadar huzurlu bir yerde olmanın tadını çıkardık. kurti’nin sürdüğü yaşantı ile kendi yaşantımızı karşılaştırdık: akşam olduğunda hiçbir gün enerjimizin kalmıyor oluşunu, her zaman bir yerlere yetişmek ya da birşeyleri yetiştirmek zorunda oluşumuzu...

öğlene doğru kurti uyanınca ekmek bulmak için dışarı çıkıp kahvaltıyı hazırladık. hepimiz abant gölünü daha önce birçok sefer görmüş olduğumuzdan kahvaltıdan sonra yönümüzü gölcük’e çevirmeye karar verdik. gölcük'ün abant’tan daha güzel olduğunu duyardım, gerçekten de görsel olarak çok güzel bir göl. aynı abant gibi çepeçevre ormanlarla çevrili ama abant’a göre çok daha iyi korunuyor. çevresinde orman müdürlüğüne ait bir yapı dışında herhangi bir beton yapılaşma yok. bununla birlikte kimsenin bilmediği bir yer olma özelliğini çoktan yitirmiş. sanırsın bütün bolu bayramdan istifade gölcük’e gelmiş. arabayı park edecek yeri bile çok zor bulduk. gölün çevresinde yürüyüş parkuru oluşturulmuş (neyse ki abant’taki gibi göl çevresine araba yolu yapılmamış, yalnızca yaya yolu var).

ilk iş gölün çevresini turladık. abant’ın çevresini yürümek bir saat on beş dakika kadar sürer, burayı ise rahat bir tempo ile yarım saate dolandık. sonrasında da manzaranın keyfini sürebileceğimiz ve çay içebileceğimiz bir yere oturduk.

bolu ve mengen aşçılarıyla ünlü olmasına karşın ev sahibimiz ne bolu’da, ne de mengen’de yemek yenecek güzel bir yer olmamasından yakınarak bizi abant gölü'ne 5 km mesafede bulunan ve ızgara et yapılan “sabahattin’in yeri”ne götürdü. yemeğe giderken de bizi bolu’nun içinden geçirdi, bolu’nun görülecek yerlerini arabanın içinden gösterdi.

bolu çok küçük kalmış bir il, nüfus yüz binden biraz fazla. birkaç eski cami var, bir de osmanlılardan kalma bir valilik binası. müzeyi sorduk, kurti çok zayıf olduğunu söyledi. en çok ilgimi çeken ise amfi tiyatro oldu. amfi tiyatro apartmanların arasında kalmış, kurti söylemese eski bir merdiven bile sanabilirdim. ama bolu’nun çok eskilerde bile önemli bir yerleşim yeri olduğunun göstergesi kesinlikle. anladığım kadarıyla bolu’ya en büyük iyiliği izzet baysal yapmış. neredeyse ildeki bütün eğitim kurumları izzet baysal tarafından yaptırılmış, bu kadar bir nüfus için fazlasıyla büyük bir üniversite hastanesi var. kurti, ‘üniversite ve okullar açık olduğunda her iki kişiden birisi emin ol öğrencidir’ diyor ve bu izzet baysal sayesinde. devletin açığını tek başına kapatmış.

akşam yemeğinde sucuk ızgara yiyip ayran içtikten sonra (üç porsiyon sucuk, bir akçaabat köfte ve dört ayran 53 TL.) hemen elif’i uyutmak için eve döndük. belki yorgunluktan, belki de hava değişiminden elif bugün dışarıdayken epey mızıkladı. gelince meltem onu hemen uyuttu.

abant izzet baysal üniversitesi-1

30 ağustos’taki üç günlük tatili evde geçirdik. ben işlerimin yoğunluğundan planlama yapamadım, meltem de elif’le uğraşmaktan... bayramda aynı durumun yaşanmaması için kendime söz verdim.

ilk planımız assos tarafına gitmekti. sonra kaz dağları ve assos dedik. ama yer bulmak için çok geç kaldığımızdan ve hava raporları havanın denize girmeye elverişli olmayacağını gösterdiğinden uzun süredir bizi evine davet eden çocukluk arkadaşım kurti’ye gitmeye karar verdik. kurti de, bayram öncesi yaptığı uzun gezilerden yeni geri döndüğünü ve bizi beklediğini söyleyince plan kendiliğinden kesinleşti.

bayram sabahı erken saatlerde istanbul’daki bayramlaşmaları tamamlayıp yola çıktık. ilk gün trafik korktuğum gibi değildi, iki saatte bolu’ya vardık. sevgili dostum kurti abant izzet baysal üniversitesi’nde öğretim görevlisi, üniversitenin lojmanında kalıyor. (konuyu dağıtmış olacağım ama söylemeden de edemeyeceğim: üniversite yönetiminin öğretim görevlilerine lojman olarak layık gördüğü yer 99 depreminden sonra yerleşke içinde yapılmış derme-çatma deprem konutları. ama kurti burasının güzel yönlerini görmeyi başarmış, bize de gösterdi. barakanın arkasını sebze bahçesine çevirmiş, bahçeden sonra da orman başlıyor, ders verdiği yere yürüyerek on dakikada varıyor, sportif etkinlik olanağı çok bol... tatil köyü gibi.)

ilk günümüz daha çok yerleşme, elif’in ortama alışması ve hasret gidermeyle geçti. kurti bu sene epey bir gezdi, hem yurt içinde, hem de yurt dışında. onlardan anılar paylaştı. biraz bahçede oyalandık. domatesleriyle çok gurur duyuyor kurti (hakkı da var hani, pek lezizler), biber, karpuz ve patlıcan da yetiştirmiş. aralara birkaç meyve ağacı dikmiş. bize bahçe ile ilgili acemilik öykülerini anlattı.

akşam yemeğinden önce, yürüyüş için, yerleşkeye komşu göle gittik. kurti’nin lojmandan yürüyerek yirmi dakikada gölün kıyısına varılıyor (burası doğal bir göl değil bir gölet aslında). biraz yürüdük, ama çoğunlukla elif ile uğraştık ve meyve ağaçlarıyla oyalandık. iki saat içinde de geri döndük. akşam yemeğini üniversitenin misafirhanesinde yedikten sonra erkenden yattık.

uludağ zirvesinde kamp

işte burası da çadırı kurduğumuz yer...

uludağ

bundan iki ay önce 103,5 kg. gösteriyordu terazi. iki ay boyunca sıkı diyet ve bol spor ile forma girmeye çalıştım. sonuçlarını görmek için sabırsızlanırken uludağ’a gitme

önerisi geldi. tam bana uygun bir etkinlik: fazla zor değil, çok uzun değil, çok uzak değil... etkinlik iyiydi de birlikte gideceğim ekipte iki tane yedi binlik dağı başarıyla tırmanmış serdar ile partneri ali vardı.

bu ikisi hızlı tırmanmakla ünlü bir ekipti. çok gerilerde kalacakmışım gibime geliyordu ama etkinliğin kolaylığına güveniyor, uzun süredir dağa gitmemiş olmanın verdiği hevesle denemek istiyordum. ne yazık ki meltem’i ve elif’i evde bırakacaktım bu sefer...

hafif bir çanta toplayıp cumartesi 12 vapuruyla pendik’ten yalova’ya geçtik. bolca oyalandıktan sonra akşam 16.45’te uludağ’ın oteller bölgesine ulaştık. buradan yürüyüşe başlamayı düşünmüştük ama biraz fazla oyalandığımız için yürüyüşe madenden başlamaya karar verdik. aracımız yere çok yakın olduğundan oraya ulaşabileceğinden çok emin değildik, neyse ki sorun olmadan, toprak yoldan yıkıntıların oraya kadar araçla ulaşmayı başardık. bu bize çok zaman kazandıracak bir hareket oldu.

saat 17.20 civarında aracı park etmiş, son hazırlıklarımızı yapmış ve çantalarımızı sırtlanmıştık. ali yolu bilmiyor olmasına karşın büyük bir süratle patikayı tırmanmaya başladı. yukarı doğru neredeyse koşar adım tırmanıyordu. ben de tek çıkışın burası olduğunu bildiğim için canımı dişime takıp olabildiğince hızlı onu takip ettim. serdar ise erdal’ı yalnız bırakmadı, onlar birlikte en arkadan geldiler.

ilk ve tek dik yokuşun sonuna ulaştığımda daha saat 18.00 yeni olmuştu. ali beni bekliyordu. ben nefes nefese yukarı vardım.

benden beş dakika kadar sonra da serdar ile erdal vardılar. burada 15 dakika kadar hepimiz nefeslendik. buraya kadar çok hızlı gelmiştik. buradan sonra ise patika düz ve son derece belirgindi. ali hızla patikayı arşınlamaya başladı. ben de hemen arkasındaydım. az sonra serdar da bizim tempomuza ulaştı. bizden yirmi metre arkadan da erdal geliyordu. serdar ve ali neredeyse koşarcasına bir hızla gidiyorlardı. bir yandan da muhabbet ediyorlardı. ben ise zorlukla nefesimi ayarlayabildiğim için sessizce geliyordum.

nasıl geçtiğini bile anlamadığım iki saatlik, molasız ve son derece hızlı bir yürüyüşün ardından

zirveye ulaştık. saat 20.30 bile olmamıştı. hepimiz buraya ne kadar çabuk vardığımıza biraz şaşırmıştık. araçtayken yaptığımız yürüyüş süresi tahminlerinin hepsinden çok daha kısa sürede zirveye varmıştık. hemen fotoğraf çektik, artık güneşin son ışıklarıydı. kampı kurmak için yer bakınırken tek çadırlık, kale gibi, taşlardan örülmüş bir alan bulduk. ben çadırı buraya kurdum. serdar ve ben çadırda kalmaya karar verdik. erdal ile ali ise geceyi yıldızların altında geçirmek istiyorlardı.

akşamı çay yaparak ve bolca muhabbet ederek geçirdik. 21.30

civarlarında da uyumaya karar verdik. herkes yol yorgunuydu. bir yılı aşkın bir süredir çadırda kalmadığımdan zemini biraz yadırgadım, sert geldi. ama yine de sabah dörde kadar iyi uyudum. dört ile altı arası uyanık geçti, sonra bir saat daha uyudum. yedide ali geldi, kahvaltı için sabırsızlanıyorlardı. bu kadar hızlı bir etkinlik için uzun sayılabilecek bir süre boyunca kahvaltı yaptık, çadırı topladık ve dönüş yoluna koyulduk.

sıcağa kalmak istemeyen serdar ve ali neredeyse koşuyorlardı. ben ve erdal ise onları yaklaşık otuz metre arkadan takip ediyorduk. fotoğraf çekmek için durduğumda aradaki fark yüz metreye kadar çıkıyordu. bu hızla dik patikayı bile bir buçuk saatlik bir sürede inip arabanın yanına ulaştık.

ama arabanın yanına vardığımda dizlerim titriyordu, bacaklarımda hiç derman kalmamıştı. saat 09.30 olmuştu.

etkinlik

evde biter biliyorum ama benim geleneğim güzel bir yemekle bitirmek. bursa’da terminalin yanında yediğimiz iskender ile etkinliği bitirdik. öğlen 14.00’te yine istanbul’daydık. serdar ve ali dedikleri kadar hızlıymış gerçekten. hiç bu kadar hızlı tırmanmamıştım. ne manzara seyredebildim, ne de doğru düzgün fotoğraf çekebildim. bir tatlı su dağcısına göre bir tırmanış değildi anlayacağınız. geri döndüğümde 97,2 kilo olmuştum. iki ayda altı kilo, dile kolay...

her gidişin...

ogzala çiftliğine ilk biz gelmiştik. en uzun biz kaldık. en son dönen de biz olduk. yapmayı çok sevdiğimiz ama doğum nedeniyle uzun zamandır yapamadığımız şeylere ilişkin duyguları yeniden tattık. yeni plan ve projeler yaptık. ama en önemlisi bu deneme etkinliğinde iki buçuk aylık bir bebek ile de, bazı koşullar altında, bu işin yapılabileceğini görmüş olduk.

dün elif’i ve kendi dizlerimizi menekşe yaylasına kadar bir hayli hırpaladığımızdan bugün sabahtan öğlene kadar dinlenme, sonrasında da yalnızca kısa bir yürüyüş yapma kararı aldık. hale ile bülent sabahtan ayrı bir yürüyüş yaptılar. geldiklerinde de hep birlikte beşparmak dağı manzarası görmek için bir patikaya girdik. yarım saat içinde varacaktık ama yanlış patikaya girmiş olduğumuzdan hiçbir yere varamadık. bulduğumuz bir çimenlikte biraz oturup geri döndük. zaten amacımız yalnızca dünden kalan ağrılarımızı atmak olduğundan bize bu da yetti.

öğleden sonra 16.00 civarlarında ogzala çiftliği’ne dönüp erhan bey, münevver hanım ve tenda ile vedalaştık. yemeği yolumuzun üzerindeki “şelale alabalık çiftliği”nde yedik. yemek muhteşemdi, karaaslan tesislerinde yediğimiz yemekten çok daha lezizdi. üstelik aldığımız hizmet de çok daha iyiydi.

her gidişin bir dönüşü oluyor ne yazık ki. ama şimdi yakın gelecekte yeni etkinlikler yapmak için daha fazla umudumuz ve bir de planımız var...

...gördük ki oluyormuş

yine ogzala çiftliğindeyiz. bugün dünden meltem’le planlamış olduğumuz, elif’le menekşe yaylası yürüyüşünü yaptık. gördük ki oluyormuş...

sabah kahvaltıdan sonra çıkmak gibi bir niyetimiz vardı ama istanbul’dan yöreyi çok iyi bilen ve ogzala’yı bize tavsiye eden hale’nin geleceğini öğrenince onu beklemeye karar verdik. hale, bülent ile birlikte saat 14.00 gibi geldi. çarçabuk hazırlanıp yola düştük hep birlikte. kısa bir araba sürüşünden sonra veysel dayı’nın dere kenarındaki kahvesine ulaştık. buraya bir kış vakti bir kez daha gelmiştim. kahvenin üst tarafındaki mağaraya giren girmişti, ben girişine bir göz atıp çok dar olduğunu görünce dönmüştüm.

bu sefer mağara ile filan oyalanmayıp hemen menekşe yaylasına doğru yola koyulduk. ben dün olduğu gibi yine elif’i kangurusunun içinde taşımaya başladım. kısa süre sonra elif sallantıdan uyudu. neredeyse menekşe yaylasına kadar da bir daha uyanmadı.

yol önce dik bir rampa ile başladı. uzun zamandır zorlanmayan bedenlerimiz bu bölümde biraz inildedi. bu tırmanış bölümü bir uçurumun kenarında son buldu, vardığımız yerdeki vadi manzarası muhteşemdi. buradan sonra biraz düz gittik, biraz indik, biraz çıktık, ama hep orman içindeydik ve doğa muhteşemdi. hava elif’in çok kalın giyinmesini gerektirmeyecek kadar sıcaktı. zaten kanguruda bana yapışık durduğu için ikimiz de yaylaya kadar kan ter içinde kaldık.

yol boyunca hemen her noktada kocaeli belediyesi’nin yürüyüş yolu işaretlemelerini gördük. bu sayede yolu bulmak sorun olmadı. yolda bizim dışımızda da yürüyen birçok grup vardı. herkes hayretler içinde elif’e bakıp buna cesaret ettiğimiz için bizi tebrik etti. ama kendilerinin bebekleriyle bunu yapmayacaklarına eminim...

menekşe yaylası’na vardığımızda hamlamış vücudum çok yorgundu ve tere batıp çıkmıştım. meltem bir yayla evinde hemen elif’in üstünü değiştirdi. ben ise o anda kendim için bir yedek getirmediğimi fark ettim. meltem elif’i emzirirken ben de biraz dinlendim. ama yaylada çok kalmadık, hızla dönüşe geçtik. meltem, elif’i üşütmemek için epey endişeleniyordu, kanguru da bu konuda bana yardımcı olmuyordu. elif bana yapışık bir biçimde uyuduğundan birlikte epey hararet yaptık.

herşeye karşın şu anda ogzala çiftliği’ndeyiz. dönüş yolu boyunca elif gözlerini ağaçlara dikip ağaçların arasından sızan güneş ışığını izledi. ben de gözlerimi ondan ve adımlarımdan ayırmadım. dönüş yolunda ayağımın kayması durumunda başımıza gelebilecekleri bir an için düşündüm ama sonra bu işi yıllardır sorunsuz yaptığımı düşünüp yoluma devam ettim.

elif gün boyu huzurluydu. hatta ogzala’ya döndüğünde etrafa gülücükler saçıyordu. toplam dört buçuk saat ve toplam sekiz kilometre yürüyüş. gördük ki bu iş bebekle de oluyormuş...