10.06.2012 dünya çevre günü...

sevgili dostum balaban bir tarihlerde "bir süre motora bindikten sonra bisiklete binince rampalarda gaz veresim geliyor" demişti. bendeyse tam tersi oluyor, bisiklete binip motora binince aynı kıvraklıkla kullanabileceğimi sanıyorum.

pazar günü "dünya çevre günü kıtalararası bisiklet gezisi" vardı. ılgaz iptal olunca cumartesi yürüdük, pazar da yine bisikletle köprüden geçelim dedik. köprüden geçmek her zaman olduğu gibi çok eğlenceliydi ama öncekinden çok farklı bir organizasyon vardı.

öncelikle buluşma yeri taksim meydanıydı ve müthiş bir trafik vardı. gerçi bizim için iyi oldu, cumartesi gününün yorgunluğuyla biraz geç uyandık ve taksim'e kadar arabayla geldik ama bir hayli gürültülü ve kalabalıktı. avrasya boğaz geçişimizden çok daha kalabalık bir etkinlikti. avrasya'da yıldız parkında çimenlere yayılmış keyifli keyifli organizasyon saatini beklemiştik. burada elif'i oyalamak epey zor oldu.

katılımcı profili de çok farklıydı. avrasya'ya katılanlar biraz daha yarışçı havasında, biraz daha iddialıydı. burada ise daha bir halk organizasyonu havası vardı, daha bir geziye benzer bir ortam vardı... avrasya'da bizim gibi çocuğuyla gelmiş bir-iki kişi vardı. buradaysa sarıhan ailesi dahil birçok aile bizim gibi çocuklarıyla gelmişti. etkinliğe başlamadan elif'le birçoğuna gidip 'merhaba' deme şansımız oldu...

taksim meydanı

ancak en büyük sıkıntıyı sanıyorum bitiş yeri olan harem'de çektik. yüzlerce bisikletli sıcağın altında, bir otoparka sıkışmış halde, pek de anlaşılmayan konuşmalar dinledi ve çekiliş bekledi. oysa avrasya'da caddebostan sahilinde bitmişti etkinlik ve yine çimenlerin üzerine yayılmış, organizasyon komitesinin verdiği su ve sandviç eşliğinde dinlenmiştik.

parkur bisikletçilerin yıldız yokuşunu çıkmaması için mecidiyeköy'den geçirilmişti. yolu uzatan bu farklılık beni çok rahatsız etmedi ama yıldız yokuşunu da rahatlıkla çıkardım, sorun etmezdim.

özetle bence avrasya'nın organizasyonu daha iyiydi.

bisikletçiler ise muhteşemdi, ikinci defadır tüm istanbul'a bisikletlere yer açılmasını istediklerini haykırdılar her fırsatta. bu sırada trafiğe kapatılmış yollarda geçmemizi bekleyen istanbullular bize ne kadar hak verdiler bilemiyoruz ama biz talebimizi ortaya koyduk...

bu sefer elif'in uyumasına izin vermedik ve bu sefer köprüde bol bol fotoğraf da çektirdik. gerçi elif sürekli boğazı seyrettiği için köprüdeyken yüzünü çekmek çok zor oldu ama birkaç fotoda zoru başardık...

her ne kadar ben bisikletlere trafikte yer açılmasını ve tüm modern şehirlerde olduğu gibi şehir içinde bisiklete binmeyi çok istiyorsam da istanbul'un pis havasında ve saygısız sürücülerinin arasında bisiklete binmek uzun süre bir hayal diye düşünmeden edemiyorum....

boğaz köprüsü hatırası...

köprüden bisikletle...

başlangıç noktasında beklerken

bu sene hollanda ile türkiye arasında diplomatik ilişkilerin başlamasının 400. yıl dönümüymüş. bisikletsever hollandalılar bunu cumhurbaşkanlığı bisiklet turuna bir halk sürüşü bölümü eklemek suretiyle kutlamaya karar vermişler, bence çok da iyi etmişler.

her yıl avrasya maratonuna köprüyü yürüyerek geçmiş olmak için katılıyorum. zira bence istanbul’un en güzel manzarası köprünün üstünde. ve her yıl orada bisikletleriyle gelenler, patenleriyle gelenler... oluyor. ve inanılmaz kalabalık oluyor. bu organizasyonda ise yalnızca bisikletçiler vardı ve katılım da 1000 kişi ve 18 yaş üstü ile sınırlandırılmıştı.

katılımcıları 18 yaş üstü ile sınırlandırınca ilginç bir katılımcı profili oluşmuştu: her markadan en pahalı ve en havalı bisikletlerin üzerinde kelli felli, göbekli insanlar; bisiklet taytlarının içinde artık kendini salmaya başlamış bedenler, en pahalı bisiklet malzemelerini üzerine geçirmiş, ağarmış saçlı katılımcılar...

sabah kahvaltımızı kadıköy denizatı restoranın denize bakan balkonunda yaptık. sonra vapur ile beşiktaş’a geçtik. vapurda herkes elif’in katılmasına izin verilip verilmeyeceğini soruyordu. bense bu konuda hiç kaygılı değildim. 18 yaşından küçüktü, evet, ama kendi bisikletiyle gelmemişti. en kötü ihtimalle sahilde biraz bisiklete biner dönerdik. beni kaygılandıran şey elif’in ilk kez bineceği bisiklet koltuğunu sevip sevmeyeceği; etkinlik boyunca orada oturmayı kabul edip etmeyeceğiydi.

beşiktaş iskelesinde ilk kez elif’i oturttuk makam koltuğuna ve başladık yıldız yokuşunu tırmanmaya. gıkı bile çıkmadı, hatta sevdi kanımca. tam ona göre: rüzgar esiyor, manzara sürekli değişiyor...

sonunda yahya kemal parkı’na geldik. etkinliğin başlamasına daha bir saat kadar vardı. elif çimenlerin üzerine kuruldu, biz de katılacağını bildiğimiz arkadaşlarımıza bakınmaya başladık. aynı zamanda katılım numaralarımızı ve tişörtlerimizi aldık, eurovizyon hollanda temsilcisinin konserini dinledik, insanlarla fotoğraf çektirdik.

sonunda profesyoneller önümüzden geçti ve bizim de gitmemize izin verdiler. tam ben pedallara basmıştım ki elif uyuyakaldı. ne yazık ki güzel kızım ne bisiklet turu görebildi, ne de boğazdan geçtiğini. bütün yol boyunca, varana kadar uyudu. açık hava çarpmıştı.

ben, elif uyuyor ve uyurken de başı düşüyor olduğundan fazla oyalanmadan köprüyü geçip caddebostan’daki bitişe varmayı tercih ettim. bu yüzden de pek köprünün tadını alamadım. ama sürüş çok keyifliydi.

caddebostan’da ise bizi madalyalar da içeren güzel bir bitiriş bekliyordu. 3 madalyayı boyunlarımıza takıp meyva sularımızı da içtikten sonra yeniden kadıköy’e doğru pedal basmaya başladık. akşam 17.00 sularında yine arabamıza ulaşmış ve etkinliği tamamlamıştık. etkinliğin tadı damağımda kaldı. ailecek bisiklete binmek kesinlikle sık sık yapılması gereken birşey. umarım bu etkinliği de avrasya maratonu gibi her sene yaparlar.

kol gücüyle boğaz turu

kasım ayı gelmiş olmasına karşın istanbul'da hava yaz gibi. pastırma yazını değerlendirmek için cumartesi günü denize inmeye karar verdik. türlü aksilik ve zamansızlık nedeniyle eylül ortasından beri kürek çekmemiştim.

öte yandan motosiklete de en son iki ay önce binmiştim. epey sabırsızca cumartesi sabah erkenden kalkıp hazırlandım. deniz malzemelerini çantaya koyup motosiklet korumalarını üzerime giydikten sonra kavacık üzerinden paşabahçe'ye yollandım.

bodeka kayıkhanesinde buluştuk. deniz pürüzsüzdü. hava, rüzgar esmesini isteyeceğimiz kadar sıcaktı. bir kasım gününde yanacağım aklıma gelmediğinden yanıma şapka, güneş kremi gibi koruyucular almamıştım. ama akşam olana kadar öyle bir yandım ki hayretler içinde kaldım. işi bilenler sonbaharda deniz kayağı yapmanın yazın yapmaktan daha güzel olduğunu söylerlerdi ama onların bile bu havaya şaşırdıklarına eminim. denizde hiç dalga yoktu.

kısacık deniz kayağı kariyerimde hep paşabahçe'den karadeniz'e doğru kürek çekmiştim. anadolu kavağı, keçilik koyu ve poyraz'a gitmişliğim vardı. bu sefer rota marmara denizi'ne doğru çizildi. kayaklar hazırlandı, denize çıkıldı. bu yaz, zaman bulup da boğaz turu yapamadım. işte benim köprünün altından geçme fırsatım!

ilk günlerde deniz kayağının fazla dengesiz olduğunu düşünüyordum. çünkü eğitim alırken kullandığım kayak alabora olmuştu. inanın bana suda başaşağı durmak son derece keyifsiz oluyor. bu deneyim nedeniyle ilk denize çıkışlarımda hiç rahat değildim. ama bu sefer sanıyorum ilk kez denize çok rahat çıktım. buna karşın hala teknenin üzerindeyken fotoğraf çekecek kadar rahat değilim. denizdeyken yalnız denizle ilgileniyorum, fotoğraf makinemi ıslatma olasılığını göze alamıyorum.

karadeniz'e doğru seyrederken, bana göre, en tehlikeli durum motorlu deniz taşıtlarının yanımızdan geçerken deniz kayağını devirebilecek boyutta dalgalar yaratmasıydı. özellikle dev tankerlerin yarattığı dalga on dakika sonra ulaştığından tetikte olmakta yarar var. ama dev tanker dalgalarından daha kötüsü de var: yanınızdan hızla geçen sürat teknelerinin oluşturduğu dalgalar. bir de el sallamak için iyice yaklaşıyorlar tehlike katmerleniyor.

üsküdar'a seyrederken bu motorlu tekne tehlikesine bir de olta balıkçılarının gönderdiği kurşunlar eklendi. sıra sıra dizilen olta balıkçılarının fırlattığı kurşun ağırlıklar kaç sefer kayağımın sağına soluna düştü. kayağa çarpması sertleştirilmiş plastiğe büyük olasılıkla bir zarar vermeyecektir ama bana çarpmasının korkunç bir zarar vereceğine eminim. çünkü iğneyi elli metre uzağa fırlatabilmek için bir hayli büyük ağırlıklar kullanıyorlar. bir ara ortam savaş filmi sahnesi gibiydi: kayağın sağına soluna sürekli kurşun ağırlıklar "cup, cup!" diye düşüyordu. tehlike nedeniyle boğazın ortasına doğru daha da açılmak zorunda kaldık.

seyir sırasında denizde başka bir grup kürekçi ile karşılaştık. kendilerine "team tuareg turk" diyen bu macera yarışı takımı yurt dışında katılacakları yarış için hazırlık yapıyordu ve bizim gittiğimiz yönün tersine, karadeniz'e doğru kürek çektiler. selamlaşıp yolumuza devam ettik.

köprünün altından geçmenin neye benzediğini tamamen unutmuşum. kürek çekerek geçtiğimden midir nedir, köprü bana daha bir görkemli, daha bir büyüleyici göründü. önce köprünün altından sonra kuleli askeri lisesi'nin yanından geçtik. en son beylerbeyi balıkçı barınağına yakın bir yerde bir konağın önünde durduk. akıntıyla sürüklenmemek için bir şamandıraya tutunarak öğlen yemeğini kayakların içinde yedikten sonra dönüşe geçtik. öğlen yemeğini de kayakların içinde yiyince ilk kez bir etkinliğin başından sonuna kadar kayaktan hiç inmemiş oldum. inerken bacaklarımdaki ağrıyı tahmin edersiniz.

cumhuriyet bayramı tatilini yatakta hasta olarak geçirmiştim. kendimi daha yeni toparlıyordum. o yüzden dönüşte akıntıya karşı kürek çekmek, dalgalarla uğraşmak, kurşunlardan sakınmaya çalışmak beni epey yordu. kayıkhaneye varana kadar hastalık bitkinliğini henüz tam atamamış bedenimin tüm enerjisini sonuna kadar kullandım. sabah kürek çekmek için sabırsızlanan ben şimdi eve dönüp dinlenmek için sabırsızlanıyordum. ekipmanı yıkayıp soğuk suyla duş aldım. motosiklet korumalarımı hızlıca kuşanıp geldiğim yolda keyifli bir sürüşle eve döndüm...

(bu hafta sonu yanımda fotoğraf makinesi ne yazık ki yoktu. bu fotoğraflar paşabahçe keçilik arasında kürek çektiğimiz başka bir etkinlikten alınmıştır. o etkinliği yazmak kısmet olmamıştı. bari fotoğraflarını kullanayım dedim.)

tatlı su kayakçısının ilk denize çıkışı

bodeka'dan deniz kayağı eğitimi aldığımız gün uygulama seyrimiz çok kısa sürdüğünden hevesim kursağımda kalmıştı. bu nedenle eğitimden sonra, sabırsızlıkla bir sonraki hafta sonu için yapılacak duyuruyu beklemeye başladık meltem'le. duyuru yapıldığında ise ikimiz de hiç duraksamadan adımızı yazdırdık: keçilik koyu seyri yapılacaktı, hem de kamplı. kaymaklı ekmek kadayıfı anlayacağınız.

programa göre sabah sekizde paşabahçe'deki bodeka kayıkhanesinde buluşulacaktı. kamp malzemelerimizi toparlayıp erkenden yola düştük. kayıkhanenin yan tarafında demli çay ve poğaça ile kahvaltımızı yaptığımız sırada diğer katılımcılar da tamamlandı ve hazırlıklar başladı.

kayıkhane aslında denize yakın bir otoparkın bir bölümü. burada tüm yiyecekleri, kamp malzemelerini, giysi ve çadırları torbalayıp kayakların depolarına yerleştirdik. ardından da tüm kayakları teker teker denize taşıdık.

eğitim sırasında kayağa nasıl binilir ve inilir, nasıl kürek çekilir, denge nasıl sağlanır, neler yapılmamalıdır... vs. birçok konu öğretilmiş olmasına karşın eğitimin uygulaması sırasında kayağı devirdiğim için bu "tingildek" alete güvenmem o kadar da kolay olmadı. denize indiğimiz andan itibaren tüm dikkatimi devrilmemeye ve doğru kürek çekmeye vermeye çalıştım. bodeka kulüp başkanı şevket ağabey bana bu konuda çok yardımcı oldu. alete biraz biraz güvenmeye başlayana kadar güzelim boğaz manzarasını seyretmeye dahi cesaret edemedim. yalnızca doğru kürek çekmeye ve devrilmemeye çalıştım.

şevket ağabey ve çağlar boğazda güvenli ve rahat kürek çekebilmemiz için ellerinden geleni yaptılar. akıntının hızlanıp yavaşladığı yerleri gösterdiler; nerede dinlenip nerede hızlı kürek çekeceğimizi belirlediler, askeri bölgelere fazla yaklaşmayacağımız ama akıntının güçlü olduğu kısımlara da çok gitmeyeceğimiz bir rotadan seyrettik.






sonunda öğlen saatlerinde keçilik koyuna ulaşmayı başardık. çok sayıda küçük tekne koyun önünde demirlemişti. karadan ulaşılamayan bu koy bile istanbul’un kalabalığından nasibini almış durumdaydı. biz de kayakları karaya çekip biraz dinlendik.

keçilik koyu, anadolu kavağı'nı geçtikten bir sonraki ve poyrazköy’e gelmezden bir önceki koy oluyor. hemen hemen anadolu kavağı'ndaki yoros kalesi'nin alt tarafına denk geliyor. karadan yolu olmayan bu koyda, yaklaşık elli metre uzunluğunda ve en geniş yeri beş metre kadar olan çok dar bir kumsal var. arka taraf yoğun bir ormanın bulunduğu dik bir sırt, ön taraf boğaz. deniz hızlı bir biçimde derinleşiyor ve bu da genel olarak dalgalardan korunmuş bu koyu yüzmek ve tekne bağlamak için elverişli bir yer haline getiriyor.

koyun öğlen saatlerinde gölge olan yegane bölümünde yemeğimizi yedikten sonra biraz daha kürek çekebilmek için yönümüzü poyrazköy’e çevirmeye karar verdik. paşabahçe’den keçilik koyuna geldiğimiz sürenin yarısı kadar bir zamanda keçilik'ten poyrazköy’e vardık ve poyrazköy’e korunak olan dalgakırana girip kıyıya çıktık.






sahilde türk kahvesi içerek öğlen sıcağının geçmesini bekledikten sonra aynı yolu keçilik koyuna kadar geri döndük ve akşama yaklaştığımız saatlerde keçilik'e ulaştık.







geri döndüğümüzde, yorgunluklarını gerekçe gösterip bizimle poyrazköy'e gelmeyen meltem ve gülay çadırları hazırlamış bizi bekliyorlardı.

meltem ve ben dağcı alışkanlığıyla yiyecek fazla birşey getirmemiştik, yanımızda ancak açlık hissetmeyecek kadar birşey vardı. ama kayakla kamp yapmak başkaymış. yükler dağcılıktaki gibi sırtta taşınmadığından depo büyüklüğü kadar yiyeceği taşımak iş bile değil. deneyimli bodeka üyeleriyse bizim tersimize yanlarında filtre kahve dahil çeşit çeşit yiyecek getirmişlerdi.


koya gelen teknelerin demir aldığı saatlerde biz de çeşit çeşit yiyecek ve içecek eşliğinde güneşin batışını seyre koyulduk. bir süre sonra da koyda yalnız biz kalmıştık.

bütün gün kürek çekmiş olmamız ve sıcağın insanın enerjisini emiyor olması nedeniyle ayın doğduğu saatlerde 6 kişilik ekibimiz uykuya geçme hazırlığı yapmaya başlamıştı bile. o saate kadar da zamanı boğazdan geçen gemilerin ışıklarını ve yıldızları izleyerek, muhabbet ederek geçirdik.


erken yatıldığı için sabah da erken kalkıldı. kahvaltıyı yine hep birlikte yaptık. kahvaltı sırasında meltem'le konuşurken nişan yüzüğümü düşürdüğümü fark ettim. nişan yüzüğümü en son evvelsi gün kürek çekerken parmağımda görmüştüm. ondan sonra ne olduğunu ise hiç bilmiyordum. keçilik koyuna yorgun argın geldiğimizde eldiveni çıkartırken farkında olmadan yüzüğün de parmağımdan çıkmasına ve kumsala düşmesine neden olmuşum. ikimiz de bu duruma çok üzüldük. kahvaltı sonrası şevket ağabey, çağlar, gülay ve ayşen abla koyda devrilen kayağı düzeltme çalışması yaparken biz de meltem'le yüzüğümü aradık. tam umutlarımızı kaybetmeye başladığımız bir sırada meltem benim kumsala ilk çıktığım yere yakın bir yerde yarısına kadar kuma batmış halde duran yüzüğü fark etti de ikimiz de epey rahatladık.


bizim yüzüğü bulmamızın ve eğitimin de sona ermesinin ardından öğlen saatlerinde, akıntıyla birlikte kürek çekerek tekrar paşabahçe kayıkhaneye geri döndük. dönüş yolculuğunda hava son derece sıcaktı. yansımanın da etkisiyle bir hafta sonunda ne kadar yandığıma kendim bile çok şaşırdım.

ne yazık ki keçili koyu çok kirletilmiş. her tarafta kumsalda yakılan mangalların külleri, her tarafta bira kutuları, her tarafta denizin attığı pislikler, her tarafta gemilerden atılan çöpler... koy o kadar kirli ki neredeyse kampı kuracak yer bulamayacaktık. ayşen abla ve gülay, yanlarında getirdikleri çöp torbalarına kampın yakın yerlerinde bulunan çöpleri toparladılar ve oradan ayrıldığımız gün gezinti için gelen bir tekneye rica edip buraya ait olmayan şeylerin ait oldukları yere gitmelerini sağladılar. çabaları sayesinde en azından kumsalın bir kısmı temizlenmiş oldu. ancak yakın yerlerden buraya yolcu taşıyan teknelerin koyun temizlenmesi işini düzenli bir biçimde yapması gerektiği çok açık. çünkü gerçekten burası benim gördüğüm en kötü durumdaki kumsaldı. hafta sonu için buraya gelenlerin bu kirlilikten rahatsız olmamaları şaşırtıcı oldu benim için.