bilanço

ilk motosiklet kullandığımda 14 yaşındaydım ve bir kez üzerine oturmam yetmişti. bunun tam bana göre olduğunu biliyordum.
kendi motosikletimi alıp düzenli kullanmaya başladığımda ise 31 yaşındaydım (bu ara dönemde de yalnızca bisiklet kullandım. motosiklete hiç binmedim). son üç yıldır motorda birçok irili ufaklı kazalarım oldu. bunları hiç yazmamıştım, ama 'tarihe kayıt düşmeden' unutmak istemiyorum:

1- motosikletimiz yokken meltem'le birlikte 'honda'dan eğitim aldık. kendi motorumuzu ise ancak eğitimden bir yıl sonra alabildik. eğitimde öğrendiklerimizi ve deneyimlediklerimizi çoktan unutmuştuk. bu yüzden CBF 150'yi alınca önce yaşadığımız sitenin içinde turlayarak öğrendiklerimizi hatırlamaya çalıştık. bol bol dur-kalk yaptık. sonra ben site çevresinde gezinmeye başladım. sonra çekmeköy'ün içinde. en sonunda da çavuşbaşı ve polonezköy taraflarına doğru orman içi sürüşler başladı. yaklaşık bir ay içinde birçok meziyeti iyi-kötü kazanmıştım.
hedefim uzun yol yapmak olduğundan arkadaşlarımla bir sürüş ayarladım. hep birlikte ağva'ya gidelim diye kararlaştırdık. ağva'nın yolları (şile'den sonraki bölüm) kötü ve virajlı olmasına karşın bu deneyimleri de edinmem gerektiğinden, biraz da cahil cesaretinden çıktık yola.
o gün 6 motor toplu sürüş yapıyorduk. ben motosiklet konusunda deneyimsiz ve toplu sürüşün kendi zorluklarından habersiz olduğumdan tamamen kendi hatamla düştüm. aynadan arkamı kontrol ederken önümdeki BMW F650'nin yavaşladığını göremedim. gördüğümdeyse benim için epey geç olmuştu zira BMW bana göre oldukça kısa bir mesafede frenlemişti. hızla arkadan yaklaştığım zeynep'e ve yeni motoruna çarpmamak için frenlere asılmamla motorun beni yere çakması bir oldu. ön frenlere panik halde asılınca kilitlendi ve yere düştük birlikte (neyse ki yüksek düşüş biçiminde değildi). o ana ilişkin olarak hatırladığım en önemli şey yere düşmemle arkama baktığım ve arkamdan gelen motorların üzerime gelip gelmediklerini kontrol ettiğimdir. arkamdan sürüş yapan arkadaşlarım yanımdan geçtiler ya da durdular ama asıl önemlisi arkamızdan bir tır geliyordu üzerimize hızla. ben tır'ı farkettiğim anda motoru bırakıp yolun kenarına koşmaya başladım. CBF yolda yan yatmış duruyor ve tır üzerine geliyordu. neyse ki yol boştu ve tır sürücüsü motora zarar vermeden şerit değiştirmeyi başardı.
hiç kimseye birşey olmamıştı. ben yere düştüğüm sırada kaskı yere vurdum. kaskta birkaç çizik oluştu ama bana herhangi birşey olmadı. bir tek montun kolu yırtıldı ve kolum hafif kanadı. o gün sürüşe devam ettim. hep birlikte ağva'ya gittik, orada kamp yaptık ve ertesi gün döndük. hala o etkinliği çok keyifli ve heyecanlı hatırlarım. ama başka bir kaza nedeniyle parçaların değiştiği güne kadar motorun üzerinde epey bir miktarda çizik kaldı.

2- en ciddi kazamı yine CBF 150 ile yaptım. yamaha'nın serviste yattığı bir dönemde honda ile işe gidiyordum. daha evden çıkalı 10 dakika bile olmamıştı. her gün ekmek aldığım fırının önündeki yokuşu tırmandım. her gün üzerinden geçtiğim köprüye doğru yokuş aşağı seyrediyordum ki yan yoldan arka arkaya iki tane inşaat kepçesi geldiğini gördüm. kepçeler inşaata yük taşıyorlardı.
ben ana yolda olduğumdan kepçenin duracağını düşündüm, durmadı ve gelmeye devam etti. gelişi tehlikeli bir hal alınca korna çalmaya başladım ama kepçe operatörü gelmeye devam etti. frenlere asıldım ama kepçe artık hem çok yakındı, hem de hala gelmeye devam ediyordu. en sonunda kepçeyle kafa kafaya çarpıştık. ben yere düştüm ve kepçenin benim ve motorun üzerinden geçeceğini düşündüm. neyse ki kepçe operatörü bana çarptıktan sonra durdu.
motorumun ön tarafı ağır hasar almıştı. benim göğsüm de şiddetli bir biçimde ağrıyordu. kafamı da yere vurmuştum ama kaskım olduğundan kafamda bir sorun yoktu. yine montum da üzerimde olduğundan fazla yaralanmamıştım. bir tek dizim bir yerlere çarpmıştı ve ağrıyordu.
çok korktum ama durumum kötü değildi. polis çağırdım. polis'i üç kere aradım, telefonu açar açmaz ilk sordukları "yaralı var mı?" oldu. bir motosiklet ile bir kepçenin çarpıştığı bir ortamda yaralı olmayacağını nasıl düşünebiliyorlar anlamıyorum. en sonunda çok sert bir biçimde çağırmam gerekti gelmeleri için. etrafta 7 kadar inşaat işçisi toplanmıştı ve ben de yaralıydım. beni çok kolay hırpalayabilirlerdi. neyse ki inşaat şirketi yöneticileri çabuk geldiler ve bana çok iyi davranıp özür dilediler. sigortaları motorumda oluşan bütün hasarı karşıladı (neredeyse motor pert oluyordu).
kazada kepçe sürücüsünden şikayetçi olmadım. ama sonradan keşke olsaydım diye düşündüm. çünkü operatör kaza anını "kavşağa yaklaştığım sırada arkama bakıyordum. seni görmedim." diye anlattı. bu kadar kötü araç kullanan birisinin serbestçe kepçe kullanmaması için şikayet etmem yerinde olurdu. ama ekmeğiyle oynamak istememiştim o an.
yaklaşık 2 ay boyunca bu kaza yüzünden spordan ve motordan men edildim. kaburgalarımda çatlak olduğundan 2 ay kadar zorlukla nefes aldım.

3- x-max ile yaptığım yegane kaza tam satmaya karar verdikten sonra gerçekleşti.
akşam yorgun argın sürüş yapıyordum. stresli bir dönemimdeydim herhalde ki oldukça gergin ve süratli kullanıyordum. dudullu'da, imes'in arka tarafında giderken ışıklara yaklaştım ve o anda ışık sarıya döndü. tüm istanbullu sürücüler gibi (!) ışık kırmızıya dönmeden geçmek için ben de hızlandım. ancak yanlış hesap bağdat'tan dönermiş. önümdeki araç sarıyı görünce frenledi, benim yaptığım hatayı yapmadı.
onun geçmediğini görünce frenlere asılıp kıvırma hareketi ile yırtmaya çalıştım gerçi ama aradaki mesafe çok kısalmıştı. arabanın arka tamponunun sol köşesine motorun arka lastiği hizasında bir nokta ile dokundum. dokunmam ile dengemin bozulması bir oldu ve gidonun topuzu ile fren kolu bagaj kapağının üzerinde derin sayılabilecek bir sıyrık izi açtı.
meğersem adam da aracını satmaya çalışıyormuş. ikimizin araçları da tam satış öncesi hasar görmüştü. ama benim trafik sigortam onun hasarını karşıladı. ben ise motorun satışını hızlandırıp bir an önce elimden çıkardım.
hemen hemen her zaman çok dikkatli sürüyor olmama karşın arada böyle dikkatsizlikler oluyor.

bu üç kaza dışında bir iki ufak olayım da var. bu önemsizlere de kısaca değineyim:
1- x-max ile sabah trafiğinde işe gitmeye çalışıyordum. kırmızıda durmuş araçların sağından sağından sakince giderken duran taksilerden bir tanesi aniden ve hiçbir belirti yokken sağdaki yola sapmaya karar verdi ve bana dokundu. motorla birlikte kaldırımın üzerine düştüm. ama iki tarafta da hasar olmadığından konu çabucak kapatıldı.
2- bağdat caddesi'nden ethem efendi caddesi'ne dönerken ışıklar var. bize yeşil yandığında dönüş yaptım ancak yayalara da yeşil yanıyordu ve yayalar geçide inmişlerdi. bunu görünce her zaman olduğu gibi durdum ama arkamdan gelen adam durmadı ve bana arkadan çarpıp x-max'i yere devirdi. neyse ki motorda bir sorun olmadı. ama hala adamın ne düşünerek yürümeye devam ettiğine hayret ederim. hadi beni görmedi yayaları da mı görmüyordu?
3- balaban ile uzun bir motor yolculuğuna çıkmak için yenikapı vapur iskelesi'nde buluşacaktık. ben biraz geciktiğim için acele ediyordum. benim saatime göre vapura 5 dakika kalmıştı ve ben iskelenin önündeki kavşaktaydım. vapura çok az kaldığından araçların arasından yavaş yavaş en öne kadar geçtim. tam en öne geldiğimde yeşil yandı. düzgünce motoru kaldırıp hareket ettim ama o anda arkamdan birisi arka tekerleğime dokunarak dengemi bozdu. neyse ki CBF hemen toparladı kendisini ve düşmedim.

bir de kazaya ramak kalan olaylarım var. ne yazık ki bunlardan çok var. ne de olsa istanbul trafiği. ne üzücü ki bunlar hep yayalar ile ilgili konular. geçitten geçmek yerine duran arabaların arasında yürüyen yayalar, bahar geldiğinde dalgın dalgın dolaşan öğrenciler, akşam evine gitmek için acele eden yayalar...

umarım en kötüleri bu kadar olur...

köprüden bisikletle...

başlangıç noktasında beklerken

bu sene hollanda ile türkiye arasında diplomatik ilişkilerin başlamasının 400. yıl dönümüymüş. bisikletsever hollandalılar bunu cumhurbaşkanlığı bisiklet turuna bir halk sürüşü bölümü eklemek suretiyle kutlamaya karar vermişler, bence çok da iyi etmişler.

her yıl avrasya maratonuna köprüyü yürüyerek geçmiş olmak için katılıyorum. zira bence istanbul’un en güzel manzarası köprünün üstünde. ve her yıl orada bisikletleriyle gelenler, patenleriyle gelenler... oluyor. ve inanılmaz kalabalık oluyor. bu organizasyonda ise yalnızca bisikletçiler vardı ve katılım da 1000 kişi ve 18 yaş üstü ile sınırlandırılmıştı.

katılımcıları 18 yaş üstü ile sınırlandırınca ilginç bir katılımcı profili oluşmuştu: her markadan en pahalı ve en havalı bisikletlerin üzerinde kelli felli, göbekli insanlar; bisiklet taytlarının içinde artık kendini salmaya başlamış bedenler, en pahalı bisiklet malzemelerini üzerine geçirmiş, ağarmış saçlı katılımcılar...

sabah kahvaltımızı kadıköy denizatı restoranın denize bakan balkonunda yaptık. sonra vapur ile beşiktaş’a geçtik. vapurda herkes elif’in katılmasına izin verilip verilmeyeceğini soruyordu. bense bu konuda hiç kaygılı değildim. 18 yaşından küçüktü, evet, ama kendi bisikletiyle gelmemişti. en kötü ihtimalle sahilde biraz bisiklete biner dönerdik. beni kaygılandıran şey elif’in ilk kez bineceği bisiklet koltuğunu sevip sevmeyeceği; etkinlik boyunca orada oturmayı kabul edip etmeyeceğiydi.

beşiktaş iskelesinde ilk kez elif’i oturttuk makam koltuğuna ve başladık yıldız yokuşunu tırmanmaya. gıkı bile çıkmadı, hatta sevdi kanımca. tam ona göre: rüzgar esiyor, manzara sürekli değişiyor...

sonunda yahya kemal parkı’na geldik. etkinliğin başlamasına daha bir saat kadar vardı. elif çimenlerin üzerine kuruldu, biz de katılacağını bildiğimiz arkadaşlarımıza bakınmaya başladık. aynı zamanda katılım numaralarımızı ve tişörtlerimizi aldık, eurovizyon hollanda temsilcisinin konserini dinledik, insanlarla fotoğraf çektirdik.

sonunda profesyoneller önümüzden geçti ve bizim de gitmemize izin verdiler. tam ben pedallara basmıştım ki elif uyuyakaldı. ne yazık ki güzel kızım ne bisiklet turu görebildi, ne de boğazdan geçtiğini. bütün yol boyunca, varana kadar uyudu. açık hava çarpmıştı.

ben, elif uyuyor ve uyurken de başı düşüyor olduğundan fazla oyalanmadan köprüyü geçip caddebostan’daki bitişe varmayı tercih ettim. bu yüzden de pek köprünün tadını alamadım. ama sürüş çok keyifliydi.

caddebostan’da ise bizi madalyalar da içeren güzel bir bitiriş bekliyordu. 3 madalyayı boyunlarımıza takıp meyva sularımızı da içtikten sonra yeniden kadıköy’e doğru pedal basmaya başladık. akşam 17.00 sularında yine arabamıza ulaşmış ve etkinliği tamamlamıştık. etkinliğin tadı damağımda kaldı. ailecek bisiklete binmek kesinlikle sık sık yapılması gereken birşey. umarım bu etkinliği de avrasya maratonu gibi her sene yaparlar.

o günlerde kaynaklar insan kaynıyordu...

kaynaklar vadisi genel görünümü

izmirli kaya tırmanıcılar 10 yıldır buca kaynaklarda kaya tırmanış şenliği düzenliyor, bir tanesine bile gitmemiştim. bu sene arkadaşlarımın katılacağını duyunca niyetine girdim. niyetine girdim dediysem antrenman filan yaptığım sanılmasın, niyetine girdiğim tek şey orada olmak.

zirve dağcılık (planladığı etkinliği yapamayacağını anlayınca) ısrarlarıma dayanamayıp rotayı kaynaklar'a çevirmeyi kabul etti. son gün aracın iptal edileceği söylendi ama araç kaldırmaya niyetlenen diğer bir grup ile birleşerek aracı kaldırmayı başardılar. araç kaldıramasaydılar bile bir biçimde gidecektim ama gereksiz heyecan oldu işte...

öğlene doğru vardık şenlik alanına ve ilk iş çadır attık. yılda bir kez çadır kurduğumdan acemiliğim tuttu. esen şiddetli rüzgar iki kazık ve iki taş ile daha iki tarafını ancak sabitleyebildiğim çadırımı uçurdu. neyse ki real'den aldığım 40 TL değerindeki yazlık çadırım hasar görmedi. bu arada da herkes çadırlarını zeytin ağaçlarının altına kurarken ben çadırımı izmir güneşinin tam altına kurmuşum, iyi mi!!! gündüz çadıra girmek haram oldu ama yine de büyük bir sıkıntı olmadı. önemli olan ortamı solumak...

ilk gün öğleden sonra tırmanış partnerim hale ile sektörlere bir göz atalım dedik. ilk gittiğimiz sektörde insanlara sektörün adını sorduk. yanıt "sektör ne?" oldu. meğersem gittiğimiz yer kaynaklar'daki rotaların bulunduğu sektörlerden birisi değilmiş. orada bulunanlar da diğer her yer çok kalabalık olduğu için sakin bir eğitim yeri arayan yenilermiş. ilk atışta sektörlerin olduğu yeri bile bulamadığımıza gülerek, biz de onlarla birlikte biraz kısa kaya yaptık.

BTC Rules!

sonrasında da "ön yüz" sektörüne insanları seyretmeye gittik. herkes bir telaş içinde tırmanıyordu. kaynaklarda düşündüğümden çok daha fazla rota ve sektör varmış. her yer tırmanıcı doluydu. ama ben daha kısa kaya yaparken kolları şişirdiğimden ve bir yıldır giymediğim frikşınlarım ayağımı acıtıyor olduğundan asıl sektörlerde insanları seyretmeyi tercih ettim.

akşam yemeğinde sponsorlardan banvit'in verdiği köfteleri, mangalda az pişmiş olarak yedikten sonra gece zorbey ve mümin'in (petzl türkiye tırmanış takımı) bu sene gittikleri çin etkinliğinin sunumunu seyrettik. zorbey ve mümin birbirlerine takılarak (bir nevi hacivat karagöz gibi) bir sunum yaptılar. içine kapalı çin toplumunu az bilinen yönleriyle aktardılar. bu arada türkiye dağcılığı ve kaya tırmanışının da ne kadar geri olduğunu vurgulamayı ihmal etmediler.

gündüz hava kapalıydı. gece ise iyiden iyiye soğudu. geceyi incecik uyku tulumunun içinde titreyerek geçirdim. 'burası izmir, ne soğuk olacak' deyip en ince uyku tulumum ile gelmiştim, yanılmışım. (neredeyse bere bile almıyordum da sevgili karım sağolsun. hayatımı kurtardı resmen.)

ikinci gün köyde kahvaltı ile başladı. dün yaptığım yarım saatlik kısa kaya yüzünden ağrılarım sürüyordu. çınarın altındaki kahvaltı uzadı da uzadı. ardından sevgili dostum uğur ve btc ekibi geldiler. zaten tırmanmaya pek hevesli olmadığımdan günü onlara takılarak geçirdim. onlar tırmanmaya gittiklerinde ise fotoğraf çekme bahanesiyle yine tırmanıştan kaytardım. (geçen sene aldığım nikon D90 fotoğraf makinesini açık havada denemek için sabırsızlanıyordum. sonuçlar berbat. bu dijital SLR işi düşündüğümden çok daha zormuş. zaten pek elime alacak zaman bulamıyorum. teknolojik aletlerden de çok iyi anlamıyorum. sonuçları doğal kabul etmek lazım.)

ikinci günün akşamı 'beklenen' echoes konseri vardı. 10 senedir şenliğe geliyorlarmış. solist ilk şenliği filan anlattı kısaca. sonra da bütün gece süren rock müzik. iyi çalıyorlardı, ama gece çok soğuktu. bas gitaristin önü açık gömleğiyle bütün gece çalabilmesi beni hayretler içinde bıraktı. çünkü tırmanıcı ahalisi ateşlerin çevrelerinde öbeklendi resmen, öyle bir soğuk vardı. ben soğuğa ve yorgunluğa gece yarısına kadar dayanabildim, sonra çadırıma kaçtım. titreyerek bir gece daha geçirdim. neyse ki çadırımı sakin bir yere kurmuşum, konserde azanlar beni çok rahatsız etmedi.

son gün sabah yine çınarın altında kahvaltı ettik. çınarın altı kahvaltı için muhteşem bir mekan. pazar günü aşırı kalabalıktı. pazartesi ise (tatil olmasına karşın) oldukça sakinlemişti. geç kalkan birçok insan çadırlarını toplayıp şenlik alanını terk etmeye başladı. bunu görünce nedense bana bir tırmanış hevesi geldi. uğur ve btc ekibi kahvaltıya gelirken ben de tırmanmak için yukarı doğru hareket ettim.

bilge, ayşen'in emniyetini alıyor

benim tırmanabileceğim zorluktaki rotalar artık boşalmıştı. hale kendi işleri için bir gün erken ayrıldığından zirve'den ibrahim aldı emniyetimi. ibrahim'in yoğun desteği (ve arada asansör filan yapmasıyla) bir tane 5+ ve bir tane de 6 derece (pilli bebek) rotayı üstten emniyetli çıktım. birkaç deneme daha yapsaydım lider bile çıkardım kanımca. öyle bir gaz gelmişti, görmeliydiniz...

ama günü tadında bırakmaya karar verdim. öğlen saatlerinde sevgili dostum uğur'un ankara'ya doğru yola çıkacak olması nedeniyle aşağı inip onunla vedalaştım. böylece şenliği de başarılı (!) tırmanışlar ile kapatmış oldum:)
kaynaklar canlı varlıklar açısından da pek zenginmiş. ikinci gün öğleden sonra çadırda keyif yaparken üzerimde gezinen bir kene gördüm. neyse ki daha ısırmamıştı. civardaki ağıl ve hayvanlar yüzündendir diye düşündüm. son gün aşağı inerken ise yücel iki yerde yılan gösterdi. o göstermeseydi ben yine görmezdim ve böyle tırsmazdım.
şenliğe emeği geçen herkesin ellerine sağlık, çok eğlendim... "raki, sis kebap şok gusel. yine gelecek ben!"

meteoroloji

çok şanssız bir sezon açılışı yaptım, umarım devamı iyi olur.

geçen hafta sonu uludağ'a gitmeye niyetlenmiştim. keşiştepe'de herkesin mix tırmandığı yeri çok merak ediyordum. meteoroloji cumartesi öğleden sonradan itibaren 2000 m. ve yukarısında 'fırtına' verdiği için etkinlik iptal oldu. gerçi ben fırtınada da gitmeye razıydım ama otobüs olmayınca birlikte tırmanacak insan da olmadı.

meltem darlık barajından sırta çıkıyor

istanbul'da kaldık, bari yürüyüş yapalım dedik ve darlık barajı bölgesine gittik. darlık barajı şile-ağva yolu üzerinde. baraj gölünün çevresini dolanan bir patikada yürüyüş yapacaktık. hava muhteşemdi!!! sanki hiç şiddetli rüzgar ve yağmur uyarısı yapılmamış gibiydi. hafif bulutlu, hafif serin, muhteşem bir yürüyüş havası vardı. meteorolojinin istanbul tahmini tutmamıştı.

bu sefer de dört kişilik küçük ekibimizde malzeme sıkıntısı baş gösterdi. sevgili arkadaşımız hale'nin babasının ödünç ayakkabıları bizi yolda bıraktı. lafuma ayakkabıların vibram tabanları ara katmanda bulunan süngerin çürümüş olması nedeniyle ayakkabıdan ayrıldı. hem de her iki ayakkabıda da!!! bu nedenle ancak iki buçuk saat kadar yürüdük ve ardından araçlarımıza atlayıp teke'ye gittik. günü gözleme yiyerek kapattık. zaten de uludağ planlarının yatmış olması yüzünden pek tadım yoktu.

bu hafta sonu da ılgaz dağı hayalleri kuruyordum. ama meltem okuldaki öğrencilerini yürüteceği bir parkur çıkarmak zorundaymış. benden de yardım istedi ve tek boş zamanımız bu hafta sonuydu. ılgaz'ı iptal ettim. meltem yakın olması nedeniyle paşaköy'de bir parkur seçmişti.

hava raporları yine çok kötüden biraz iyiceydi. gök gürültülü sağanak yağış veriyordu tüm gün boyunca ama öğlen saatlerinde 4 saatlik bir süreçte yağış olmayacak gibiydi. saat 11.00 sularında bulutların arasından güneşi görünce hava tahmininin tutacağını düşünerek kolları sıvadık. ama ne yazık ki olaylar düşündüğümüz gibi gelişmedi.

lafuma'nın tabanı

11.45'te parkura girdik. ilk bir saatin sonunda yaklaşık 100 metrelik tek dik bölümü çıkmıştık. bu arada elif sırtımdaki çantada uyuyakalmıştı ve bunun verdiği rahatlık ile hiç mola vermeden yola devam ediyorduk ki yağmurun yaklaştığını gösteren belirtiler başladı. buna rağmen akşam 17.00'ye kadar ciddi yağış olmayacağını düşünerek önemsemedik. hata etmişiz.

saat 13.30 sıralarında başlayan ve sicim gibi yağan yağmurdan dolayı sucuk gibi ıslandık. elif yağmurluğun altındaydı ama onun da çantanın şekli yüzünden bacakları ıslanıyordu. hafiften de kırıklığı vardı zaten. meltem'i büyük bir telaş aldı.

şiddetli sağanak yağış altında, sırtımda elif ile neredeyse koşar adım araca dönmek zorunda kaldık. bu acele sırasında yürüdüğümüz patikalardan birisinde kestirmeye kaçayım istedim, o da bizi araçtan biraz uzakça bir yere sürükledi. neyse ki saat 16.00 sıralarında kötü havaya karşın piknik yapmaya gelmiş 3 genç bizi araçlarına aldı ve arabamızın yanına kadar bıraktı da yağmur altında en az bir buçuk, iki saatlik, zahmetli yürüyüşten yırtmış olduk.

eve geldiğimizde yaklaşık iki buçuk, üç saat boyunca dere tepe son sürat sırtımda elif'le koşar adım yol aldığım için her yanım ağrıyordu. omuzlarım çantanın ağırlığından, bacaklarım koşar adım yokuş yukarı gitmekten harap olmuştu. resmen meteorolojinin gazabına uğradık.

önümüzdeki hafta sonu izmir'de, kaynaklar kaya tırmanış şenliği'nde olmayı planlıyorum. umarım yine bir aksilik olmaz.

masör

benim güzel ülkem çok ilginç bir yer.

birincisi sağlık sistemi felaket. yaklaşık bir ay kadar önce meltem bir pazar sabahında eğilmiş yerde elif'le oynarken aniden beli tutuldu ve öylece kaldı. neredeyse iki hafta boyunca yürüyemez halde, yatar durumda kaldı. ne yalan söyleyeyim önceleri şaka gibi gelmişti ama günler geçip bir düzelme göremeyince işin ciddiyetini ben de anladım.

olaydan birkaç gün sonra bir düzelme olmayınca meltem acıbadem hastanesi'ne gitti ve doktor kontrolünden geçti. doktoru 5 gün rapor verdi, çekilen mr'de belinde 4 tane fıtık olduğu belirlendi. tedavisi yoktu, ameliyatlık değildi, ilaç alıp dinlenecekti. kesinlikle spor yapmak (özellikle kayak) yasaklandı. ev işi yapması ve öğretmenlik yapması sakıncalı bulundu.

aradan bir hafta geçip herhangi bir düzelme göremeyince, ağrılarda da azalma olmayınca bu sefer prof. dr. necmettin pamir çare olur mu diye ona gidildi. teşhis: belde fıtık yok??? kireçlenme var. tedavisi yok, ameliyatlık bir durum yok, ilaç alıp bol yürüyüş yapacak??? (ya da duruma göre yüzme). verilen ilaçlar kullanıldı, ağrılarda biraz azalma oldu. ancak halen daha meltem yürümekte zorlanıyordu ve dik duramıyordu. 

koskoca profesöre gittikten sonra bu sefer de 'babadan kalma usullere' dönme kararı aldık. internette araştırdık, bursa'nın orhangazi ilçesi'nin yeni sölöz beldesi'nde meşhur bir masör varmış: ŞEVKET BAŞOL. bir hafta sonu atladık arabaya doğru yeni sölöz'e. yol boyunca bir yandan 'acaba işe yarayacak mı?' diye düşünürken bir yandan da kar manzaralarının keyfini sürdük. yeni sölöz iznik gölü'nün güneyinde bir belde. iznik gölü'nün çevresini dolanan yoldan ayrılacağımız yeri bulmak biraz zor oldu ama bulunca beldeyi bulmak kolay oldu.

vardık yeni sölöz'e, sorduk şevket amca'yı. şevket amca benim tahmin ettiğimden çok daha meşhurmuş. kapısında dev bir tabelası olan bir 'masör odası' var. iç odada muayenehane yatağına benzer bir yatak var, tek fark yatağın bir başında bir tutunma demiri olması. (ilk başta anlayamadım neden olduğun ama sonradan yapılan 'çekiştirme' işlemini görünce nedenini çözmüş oldum.) meltem'in beline masaj yapıldı, beli 'kıtlatıldı' bacaklardan epey güçlü bir biçimde çekiştirildi... epey güç isteyen bir muameleydi. bu kadar güç istiyor olması nedeniyle de artık ihtiyar şevket amca bu işlerle uğraşmıyormuş. onun yerini oğulları turan ve metin almışlar.

şevket amca kimleri tedavi etmemiş ki. şevket amca gazetelere bile çıkmış, gazete kupürleri kesilip bekleme odasının duvarlarına asılmıştı: emine erdoğan, i. melih gökçek, bilmem ne firmasının yurt dışından gelmiş ceo'su bilmem kim... hepsi bu yöntemle şifa bulmuş.

ayrıca burada gördüm ki masörlük, milli eğitim bakanlığı çıraklık ve yaygın eğitim genel müdürlüğü tarafından açılan sertifikalı bir kurs konusuymuş meğersem, masör odasında sertifika ve çalışma ruhsatı filan vardı. bayağı yasal bir işlem yani. hatta yeni sölöz'de masörlük epey yaygınmış, öyle ki masörlerin ayrı kahvesi vardı!!!

her neyse yeni sölöz'den döndükten sonra bir hafta kadar daha meltem'in durumunu gözlemledik. yine biraz iyileşme oldu ama tamamen iyi olamadı.

en son çare olarak meltem'in bel ağrılarını daha önce de iyileştirmiş olan "bioenerji uzmanı" FATMA GÜÇLÜEL'i aradık. geçen pazar gününü de yine yollarda geçirdik, bursa'ya fatma hanım'dan şifa bulmaya gittik. fatma hanım artık kendisi masörlük yapmıyormuş. yerini oğluna ve kızına bırakmış. ama meltem eski hastası olduğundan bizi (evinde) kabul etti. meltem fatma hanım'ın masajının etkilerini hemen gördü, beli hemen doğruldu, ağrıları azaldı. biraz da dinlenebilse herhalde bir şeyi kalmayacak.

doktorların tedavisi olmadığını söylemelerine karşın masörlerin çare olması çok acı değil mi? gerçi kim çare olursa olsun, biri çare olsun da... o duruma geldik artık... bu bel ağrısı ne felaket bir şey...

yine yakın dağ, yine uludağ

geçen sene arkadaşımız nurten'in yaptığı bir kayak organizasyonuna elif'le birlikte katılmaya karar vermiş hatta otobüse bile binmiştik. ama ne yazık ki hayallerimiz tuzla'ya kadar sürdü. tuzla'da, elif'in otobüste sürekli kusuyor olması nedeniyle inip gerisin geri taksi ile dönmek zorunda kalmıştık. neyse ki nurten uludağ'da kalmayı planladığımız 'odtü sosyal tesisi' yetkilileri ile görüşüp rezervasyonumuzu açığa aldırmayı başarmıştı da geri dönerken ödemiş olduğumuz fahiş taksi parasının acısı biraz hafiflemişti.

geçen hafta sonu nurten arayıp gitme vaktinin geldiğini haber verdi. berbat bir havada gece 01.00'de atladık otobüse. elif, anneannesinin evinde kaldı bu sefer. böylece otobüsün zincirsizlik yüzünden kaydığı yere kadar uyuyabildik.

sabahın erken saatlerinde odtü'nün sosyal tesisine vardığımızda hava buz gibi, kar yağışı süratli ama biriken kar kaymaya elverişliydi. kahvaltının üzerine hemen kayakları kiralayıp kendimizi pistlere attık. üç yıldır hiç kaymadığımızdan ilk gün bildiğimiz telesiyejlerde ve bildiğimiz pistlerde kayarak başladık. beceren'in önündeki ağaoğlu telesiyejinden bin, diğer taraftaki ağaoğlu telesiyejine kay ve oradan yeniden binip cennet kaya'ya çık, sonra tekrar başa dön. beceren'in önündeki telesiyejde müthiş bir kuyruk olması dışında oldukça keyifliydi. öğlen yemeği arası hariç tüm gün aynı şeyi yaptık. bütün gün tipi hiç durmadı, telesiyejden ineceğimiz yerler genellikle sırt olduğundan güneyden dondurucu, buz gibi rüzgar yedik, çok üşüdük.

uzun bir uykunun ardından ikinci güne ikinci bölgede başlayalım, değişiklik olsun dedik ve bizim elif'le uğraştığımız dönemde kurulmuş upuzun bir telesiyejle upuzun bir pistin başına gittik. ilk bölüm iyiydi, tatlı bir eğimle gidiyordu ama bir yerde işler değişti. ben ve meltem bu dik bölümü beceremedik. ben iki-üç düşüşten sonra aşağı dehşet içinde, zar zor indim. meltemse geriye kayaklar elinde, kar aracının içinde döndü.

bu badirenin üzerine tırıs tırıs, "acemi pisti ne tarafta?" diye sorup kendimizi en kolay pistlere attık. bunlar da kar tanesi'nin pisti ile monte baia otelin pistleriymiş. günün kalanını bu pistlerde teleski antremanı yaparak geçirdik. en azından teleski korkumuzu yenmiş olduk böylece.

öğlen yemeğinde pistin yanındaki kafede sucuk ekmek yedik, sıcak şarap içtik. böylece bol miktarda zaman kazanıp bol miktarda para kaybettik. akşam 15.00 sularına kadar kaydık. sonra toparlanıp istanbul'a döndük.

kalacak yerin, (sucuk-ekmek, şarap hariç) yemeklerin ve ulaşımın parasını bir yıl önceden verdiğimiz halde  epey pahalı bir etkinlik oldu. iki günlük limitsiz skipass için 140 TL ve kayakların kirası için de 80 TL ödedik. yemek ve sair şeyler için de 100 TL kadar harcayınca düşündüğümüzden pahalıya çıkan bir hafta sonu oldu.

yine de bu işi kıvırmaya kararlı olduğumuzdan bu sefer aynı yerde bir haftalık yer ayırttık. bu kez elif'le gelecektik ama kısmet değilmiş. birkaç gün önce meltem'in beli tutuldu ve 5 gün rapor almak zorunda kaldı. ilk yasak da kayak etkinliğine geldi, elbette...

uludağ'ın ağustos'u

geçen hafta sonu 'tekaüt' zirve, uludağ faaliyeti düzenliyordu. gitmeyi çok istiyordum ama aynı gün izmir'de bir toplantıya katılmak zorunda kaldım. hedef, bir günde 8 saat yürüyüş ile uludağ transı yapmak, otellerden başlayıp arka taraftaki köylere inmekti.

bir çift mutlu pişmiş kelle bakacak'tan bursa manzarası izliyor

cumartesi uludağ'a gidemeyince biz de pazar günü elif'le birlikte çekmeköy ormanlarında yürüdük yine. uludağ'a gidemediğimiz için epey bir hayıflanıyorduk ki pazar akşamında bilgisayarımda bir sürpriz beni karşıladı: ağustos ayında uludağ'da meltem'le yaptığımız zirve tırmanışında fotoğraf makinemizin pili zirveye varmadan bittiğinden zirvede kendimiz fotoğraf çekememiş, zirvede karşılaştığımız fatih kartal'ın makinesi ile birkaç fotoğraf çektirmiştik. o günden beridir fatih fotoğrafları gönderememiş, gecikme için özür dileyerek dün göndermişti. bu tesadüf nedeniyle çok sevindim ve gidemediğim etkinliği yazmayı planlarken kendimi ağustos ayında gittiğimiz etkinliği yazma hevesiyle buldum.

elif ile birlikte gittiğimiz doğu karadeniz etkinliğinin dönüşünde meltem ve elif bir hafta benimle birlikte istanbul’da kaldıktan sonra ayvalık’a gittiler. (elif trabzon’a uçakla gitmiş ve trabzon'dan istanbul’a uçakla dönmüş olmasına karşın her iki seferde de biner binmez uyuduğu ve inene kadar uyanmadığı için uçak nedir bilmiyordu. ayvalık’a giderken uçakta hiç uyumamış ve uçmanın/uçağın ne olduğunu orada öğrenmiş. şimdi havada uçakları görünce parmağıyla gösterip "uça" diyor.)

meltem’in elif’i ayvalık’a götürmesinin nedeni elif’in 18 aylık olmuş olması ve artık sütten kesme vaktinin gelmiş olmasıydı. istanbul’da elif’i evin içinde oyalamak çok zor olacaktı. ayvalık’ta deniz, kumsal, güneş, çocuk bahçesi... derken kolayca bırakır diye düşündük. çok kolay olmadıysa da meltem bir haftada ‘bantlama yöntemi'yle hadiseyi halletti. ama benim fil hafızalı kızım anne sütünü öyle kolayca unutur mu? biz de meltem’i tamamen göz önünden çekmek için başbaşa bir etkinlik planladık: önce iki günlüğüne uludağ zirve tırmanışı yapacağız, ardından da kaz dağları’na yürüyüş yapmaya gideceğiz ve meltem ile elif 6 gün ayrı kalacaklar diye plan yaptık. böylece elif anne sütünü tamamen unutmuş olacaktı.

27 ağustos günü ben bisikletleri arabaya yükleyip istanbul’dan yola çıktım. meltem de ayvalık’tan otobüse atladı. akşam saat 16.00 sularında bursa otogar’ının yanındaki alışveriş merkezinde buluştuk. meltem elif’ten ayrılığa dayanamamış, iki gözü iki çeşme ağlıyor. biraz meltem’i avuttuktan ve biraz da hasret giderdikten sonra arabaya atlayıp uludağ’a yola koyulduk, zira akşam olmuştu ve hava kararmadan kampı kurmak istiyorduk.

meltem zirve yolunda

saat 19.00 sularında oteller bölgesine ulaşmıştık. girişteki jandarmaya nereye kamp kurabileceğimizi sorduk. asker çok emin olmayan bir biçimde “çobankaya diye bir yer var. çadır orada kurulabiliyor galiba.” diye yanıtladı bizi. kabaca yolu da tarif etti. biz de tarif ettiği yöne doğru yola çıktık. 10 dakika sonra çobankaya kamp yeri tabelalarını bulmuştuk.

biz daha önce uludağ’a birçok sefer gelmiştik. oteller bölgesini biliyorduk. ben bir sefer zirve de yapmıştım. ama çobankaya diye bir yer olduğunu hiç bilmiyorduk. çobankaya kamp yerini ve güzelliğini görünce gerçekten çok şaşırdık. çobankaya, görsel olarak çok güzel bir kayanın adı. tam bir boulder kayası, çoluk çocuk herkes tepesinde ve kayanın tepesinden muazzam güzellikte bir orman manzarası seyredilebiliyor. bursalılar çobankaya’yı yayla gibi kullanıyorlar. etrafta sabit çadırlar (!) var. bunlar böyle sahra yemekhanesine benzeyen dev boyutta çadırlar ve içinde mobilyalar, sobalar, hatta bazılarında çamaşır, bulaşık makineleri bile var. bu sabit çadırlar mayıs ayında kuruluyor, içine kamyonla eşya taşınıyor ve eylül/ekim gibi sökülüyormuş. arada şehre inilip çıkılıyorsa da genellikle yaz aylarını burada geçiriyorlarmış. (orada bir adamla tanıştım. 32 yıldır her yaz geliyormuş çobankaya’ya ve kamp yapıyorlarmış ailecek) biz oraya gittiğimizde şeker bayramı olduğundan sabit çadır ahalisi bayramlaşmak için bursa’ya inmişti ve bize elektrik bağlantılarını kullanmak için izin verdiler (cep telefonları ve fotoğraf makinesi için bu olanağı epey bir kullandık). sabit çadır ahalisi ve orada bulunan herkes bize çok iyi davrandı. (en kötü davranışı ise hiç tahmin etmediğimiz bir biçimde kamp yerinin büfesini işleten adamdan gördük.)

uludağ zirve 2543 m

ilk gün gelir gelmez arabamızın yanına, yolun kenarındaki bir ağacın altına kamp attık. ama yolun kenarına kamp atmak epey bir gürültü çekmemize neden oldu. özellikle bayramın ilerleyen günlerinde gelen piknikçiler yüzünden çadır yerimiz epey gürültülü bir hale geldi. ama çadırımız tam çobankaya’ya bakıyordu ve manzara muhteşemdi. çadırı kurduktan sonra hemen arabadan bisikletleri indirip gezintiye çıktık. biraz ikinci oteller bölgesine doğru pedalladık, sonra geri dönüp bakacak’tan bursa manzarası seyrettik... hava tamamen kararmadan hemen önce de kampımıza geri dönüp yattık.

ertesi sabah erkenden kalkıp zirve için arabamızla yola çıktık. araba ile madenler bölgesinde gidebildiğimiz kadar gittik ve sonrasında yürümeye başladık. genel olarak benim daha önce zirve tırmanışı yaptığım ekip ile aynı rotayı izlemeye çalıştık. yalnızca bir yerde babalar bizi yanılttı, onun dışında sıkıntı olmadan zirveye ulaştık. zirveye vardığımızda saat daha 10.00 sularıydı ve arabayı bıraktığımız yerden toplam (yanlış gittiğimiz yer dahil) yaklaşık 3 saatlik bir yürüyüş ile zirveye ulaşmıştık. zirveye bizden önce gelmiş olan fatih ve arkadaşlarıyla biraz sohbet ettikten sonra onlar ayrıldılar. biz de onlardan 10 dakika sonra dönüşe geçtik. meltem yol boyunca ‘burada muhteşem göller varmış. oraya da gidelim.’ deyip durmuştu. bizi yanıltan taş babaları izlemeyi sürdürseydik zirve yerine göllere gidiyormuşuz. neyse ki bu hata bizim yolumuzu yalnızca 15 dakika uzattı.

saat 14.00 sularında yine çadırımızdaydık. arabamız biraz hırpalandı ama epey hızlı bir çıkışla zirveyi başarılı bir biçimde yapıp dönmüş olduk. ben hemen çadıra girip uykuya daldım. bu arada meltem uyuyamamış ve çadır komşularımızla kaynaşmaya karar vermiş. ben uyanasıya kadar çoktan yakın arkadaş olmuşlardı.

uyandığımda meltem sarıalan patikasını takip ederek teleferik istasyonuna gitmek istediğini söyledi. bardağı kırılmıştı, yenisini almalıydık. zirve tırmanışı nedeniyle biraz yorgundum ama yola çıkmamız için meltem'in çok ısrar etmesi gerekmedi.

uludağ milli parkının işletmesini artık bursa büyükşehir belediyesi yapıyor ve belediye bazı yürüyüş parkurlarını yürüyüşçüler için işaretlemiş. sarıalan-çobankaya da bunlardan bir tanesi. işaretleri takip ederek 45 dakikada çobankaya’dan sarıalan’a ulaştık. sarıalan’ı da daha önce hiç görmediğimizden epey endişeli bir gidiş oldu. işaretleri bulduk, bulamadık diye kendimizi sorgulayıp durduk. bir bardak ve biraz da meyve satın aldıktan sonra, güneş batmadan çobankaya’ya varmış olmak için, çok yüksek bir tempo ile dönüşe geçtik. bu tempo sayesinde ve yolu da artık öğrendiğimizden yaklaşık 25 dakikada geri yürüdük. yokuş yukarı olmasına karşın çok hızlı bir biçimde geri dönmüştük. akşamın kalan bölümünde yemek yedik ve komşu çadır ile ateş başında sohbet ettik.

planımız zirve dönüşü kaz dağları’na doğru yola çıkmaktı ama çobankaya kamp yerini çok sevdiğimizden uludağ’da yapılabilecekleri tüketmek istedik. kaz dağları kaçmıyordu nasılsa (bir de kaz dağları’ndaki “mihmandar sorunu” bizi epey endişelendiriyordu).

zeyniler'e inen yürüyüş yolu çok belirgin

29 ağustos sabahı uyandığımızda benim kırılan gözlüğümü onarmak için bursa’ya inmeye karar verdik. sabah kahvaltısından sonra bisikletlerimize atladık ve araba yolundan bursa’ya indik. çobankaya ile bursa şehir merkezi arasındaki kilometrelerce etapta yalnızca oteller bölgesine kadar pedal bastık. ondan sonrası hep iniş olduğundan bir daha hiç pedal basmamız gerekmedi. müthiş keyifli, yemyeşil ormanlar içinde, anlatılamayacak kadar güzel bir iniş oldu. yalnız, özellikle ağaçların güneşi kestiği bölümlerde, sabahın erken saatleri olduğundan ve hiç hareket etmemiz de gerekmediğinden kelimenin tam anlamıyla donduk. ağustos ayında bu kadar üşüyeceğim aklımın ucundan geçmemişti. bazı yerlerde güneş var diye, ısınmak için mola vermemiz gerekti. hatta bir yerde de durup ısınmak için çay içtik. motosikletten bu konuda deneyimli olmamıza karşın tişörtlerle yola çıktığımız için kendimizle epey alay ettik. bursa’ya kadar hiç pedal çevirmeden indikten sonra dağın yamaçlarında bir bölümü yan kesmemiz gerekti. bu etabı da çok zorlanmadan bitirip 'teferrüç teleferik istasyonu'na ulaştık ve bisikletlerimizi bağladık. teferrüç'ten şehir merkezi’ne dolmuşla gittik. 15 dakikada gözlüğü onarttık. bursa’nın meşhur iskender ustası’nın dönerinden yedik ve dönüş için yine taksi dolmuşla teferrüç istasyonu'na gittik.

zeyniler köyü

bisikletler için yarım bilet parası aldılar ve 30 kadar kişi ile birlikte tıklım tıkış teleferike bindik. kabin çok kalabalık olduğundan bisikletleri kabinin tepesine koymak durumunda kaldık. aktarma yerinde kabinin tepesinden bisikletleri indirip diğer kabine gidesiye kadar diğer kabin hareket etti ve bizi aktarma istasyonunda bıraktı. neyse ki diğer teleferik çarçabuk geldi ve bizi sarıalan’a çıkardı. sarıalan’da bisikletleri bağlayıp bırakmaya karar verdik. zira bir önceki gün yürüdüğümüz yolu bisikletle geçmemiz çok kolay olmayacaktı. oteller bölgesine de bisikletle çıkmak çok kolay olmazdı. bize en kolay görünen yürüyerek çobankaya’ya gitmek ve arabayı alıp bisikletleri sarıalan’dan getirmekti, öyle de yaptık. gecenin ilerleyen saatlerini yine komşu çadırın ateşinin başında geçirdik.

meltem sık sık annesi ile konuşuyor, elif’in bizi hiç özlemediğini öğrendikçe vicdan azabından kurtuluyordu. böylece yaptığımız etkinlik içine daha çok siniyordu.

bir gece daha çobankaya’da geçirdikten sonra sevgili arkadaşımız, dostumuz hale’yi de çağırdık. hale, köpeği ile birlikte uludağ’daki son günümüzde bize katıldı. son günde hedefimiz çobankaya’da 11 km.lik yürüyüş parkuru tabelasını gördüğümüz zeyniler’e gitmekti. yolu sorduğumuz sabit çadır sakinleri “teeee bursa’ya kadar ineceksiniz, çok yorulursunuz’ filan dediler. zeyniler tabelasının yanında “teferrüç 19 km.” yazıyor olduğundan biz de epey bir ineceğimizi, sonra da bütün yolu çıkmak zorunda kalacağımızı tahmin ettik ama en azından yol belirgindi ve kaybolma riski yoktu.

hale ve meltem zeyniler'den bursayı seyrediyor

parkur boyunca herhangi bir işaret yoktu ama işarete gerek de yoktu. zira çobankaya-zeyniler parkuru tümüyle bir su borusu için kazılmış ve artık toprak bir yol haline gelmiş bir patikayı takip ediyor. kaybolma riski hiç yok (oysa sarıalan-zeyniler parkuru çok karışıkmış, ‘bulamazsınız yolu’ dediler bize). böylece üç arkadaş ve bir köpek, neşe içinde çobankaya’dan parkuru yürümeye başladık. zamanımızın çoğu civardaki böğürtlen ağaçlarına dadanmış bir biçimde geçiyordu. bu şekilde dört saat boyunca indik. en sonunda evler gördük ama tabelalarda zeyniler değil “beşevler mahallesi” yazıyordu. zeyniler’in yeni adının bu olduğunu bilmediğimiz için daha yürüyeceğiz sandık ancak, bursa manzarasını, bursa manzarasını seyretmek için yapılmış terası ve terastan ilerisinin beton yol olduğunu görünce “burası değilse bile artık devam etmeyelim” diye kararlaştırdık. zira dağ botlarıyla beton yolda yürümek sevimsiz olacaktı. hale’nin köpeğini teleferiğe almayacakları için de (bunu önceden sormuştuk, köpekleri almıyorlarmış) gerisin geri dönmek dışında seçeneğimiz kalmamıştı. yine hava kararmadan kampımıza dönebilmek için hızlı bir tempo ile aynı yolu gerisin geri döndük. bu sefer hiç böğürtlen molası vermediğimizden yokuş aşağı 4 saatte indiğimiz parkuru, yokuş yukarı 2 saatte tekrar çıktık. bu kadar hızlı kampa döndüğümüze ben epey bir hayret ettim. en az 3 saat süreceğini tahmin etmiştim.

zeyniler'den dönüş

geceyi hep birlikte yemek yiyerek ve çadır komşularımızın ateşi başında sohbet ile geçirdikten sonra ertesi gün kahvaltının ardından herkesle vedalaştık. hale birkaç gün daha uludağ’da kalmaya ve çobankaya’nın tadını çıkarmaya karar verdi. biz ise artık ayvalık’a dönecektik, ben elif’i çok özlemiştim.

böylece etkinliğimiz kaz dağları’na uğramadan bitti. bayramın kalan günlerini ayvalık’ta denize girerek ve bisiklete binerek geçirdik. geldiğimizde meltem elif’in koşa koşa ona sarılacağını filan hayal ediyordu, çok özlediğini zannediyordu. ama elif’in umurunda bile değildi. denize gidebildiği sürece onun keyfi yerindeydi. annesinin yokluğunda anne sütünü hiç aramamış olan kızım, annesinin dönmesiyle anne sütünü yine hatırladı. her şey yine eski haline döndü. 

iki yıl aradan sonra baş başa yaptığımız bu uludağ etkinliğine meltem “ikinci balayı” adını koydu. uludağ doğa sporları potansiyeli düşündüğümün çok ama çok üzerinde bir dağ imiş. bir zirveden ibaret kesinlikle değilmiş. etkinliğin tadı ikimizin de damağında kaldı...

zirve fotoğrafı ve bu yazıya vesile olduğu için fatih kartal'a teşekkürlerimle...