elif’imin ilk kampı, ilk kaya etkinliği...

meltem ile uzun zamandır elif’in ilk kampı hakkında konuşuyorduk. meltem, ilk defa 3-4 yıl önceki karakaya tırmanış festivali’nde görmüş olduğu karakaya kamp yerini, bu iş için en uygun seçenek olarak belirlemişti. cuma akşamı kuzeninin düğünü için eskişehir’de olacağımız belli olunca cumartesi gecesi için elif’le karakaya’ya gitmeyi önerdi. ben zaten dünden razıyım.

onlar düğün için ayvalık’tan çarşamba günü yola düştü, ben de cuma öğlen istanbul’dan yola çıktım. cuma akşamı meltem’in eskişehir’de bulunma nedenini eda ettikten sonra, sıra benim eskişehir’de bulunma nedenime gelmişti sonunda. karakaya, eskişehir’den 71 km uzaklıkta ve arabayla varmak yaklaşık bir saat sürüyor. eskişehir’den ankara’ya giderken şeker piliç -4 tesisini gördüğünüzde kuzey’e dönüp karakaya köyü’ne kadar iki kilometre daha gidiyorsunuz. kaya ve köy yan yana.

karakaya’nın kamp yeri bir kavak koruluğu. araba ile ulaşılabiliyor. dümdüz olan bu alan çocukla kamp yapmak için gerçekten çok uygun ve kayalar da kamp yerinin dibinde. tek sorunu tuvaletlerin çok pis olması. su için de köydeki çeşmeye gitmek gerekiyor ama bu yaklaşık 15 dakikalık bir yürüyüş olduğundan çok da önemli değil.

elif gecenin yorgunluğu ile arabada uyurken vardık karakaya’ya. elif uyanıncaya kadar kampı attık. biz geldiğimizde karakaya’da yalnızca boğaziçi üniversitesi’nden ömer ve ali vardı. onlar da bir süre daha projelerini deneyip öğleden sonra ayrıldılar. böylece tüm kayalar ve kamp yeri bize kalmış oldu.

bu etkinlik meltem’le ikimizin bu seneki ilk kaya etkinliği olacaktı. ali ve ömer’e en kolay rotaları sorduk. bize kral yolu’nda, beş derecelik, boltlu, yan yana iki rotayı önerdiler. kampa çok yakındı, elif’in etrafta rahatça dolaşabileceği kadar güvenliydi ve en önemlisi biz daha zor bir rotayı tırmanabilecek durumda değildik. rehber kitaba göre çıktığımız rotalar 10 numaralı blokta, güneş ergüden tarafından açılmış, dörder boltlu, sadık amca ve sunset yellow rotalarıydı. önce ben lider girdim ve rotanın ekspreslerini taktım ama istasyona yaklaştığımda sürekli aşağıdan gelen “baba, bak ben nereye tırmandım” “baba, orada ne yapıyorsun?” “baba!” çağrıları dikkatimi dağıtmıştı ve burada bir çatlakta karşıt baskı uygulayarak çıkılması gereken bir bölüm vardı. dikkatim çok dağılınca riske girmedim ve indim. arkamdan meltem çıktı ve rotayı bitirdi. ondan sonra ben de...

ardından bir süre elif ile kayaların üzerlerinde gezindik. dksk’da eğitim aldığım dönemlerde ‘birinci adım’da (yani dört günlük kaya tırmanışına başlangıç eğitiminin ilk gününde) yarım gün kayaların üzerinde elimizi hiç kayaya değmeden sekmiştik. elif’le de bunu yaptık. kayadan kayaya atlamaca... bir kayadan diğerine atlayıp “bu kaya benim oldu” diye elif’e nispet yapınca elif de aynısını bana yapmaya başladı ve buradaki oyunumuz belli oldu. kayanın birisinin üzerine çıkan “bu kaya benim oldu” diye bağırıyordu. bu şekilde bir süre oynadıktan sonra meltem sunset yellow rotasına girdi ve ilk denemesinde tertemiz çıktı. ben de yukarıdan emniyetli bir biçimde hızla tırmanıp rotayı topladım ve kampa geri döndük.

güneş batarken asıl zor bölümün yaklaştığını biliyordum. elif uykusu gelince yatağını çok arıyor ve “baba ben eve gitmek istiyorum” demeye başlıyordu. elif’i arabasına bindirip ninni söyleyerek uyutmaya çalıştım ama olmadı. tam uyuyacak gibi olduğunda uyanıp eve gitmek için yalvarmaya başlıyordu. “bugünlük evimiz bu çadır olacak bi’tanem. yarın eve de gideceğiz” filan diye ikna çabalarımız sonuç vermedi. gece kamp yeri elif’in çığlıkları ve ağlamaları ile inledi. neyse ki saat 22.00 sularında meltem, elif’i oyalamak için gölge oyunu oynamayı akıl etti. çadırın içinde kafa lambası ışığı ile çadırın duvarlarına şekiller yapıp epey bir eğlendiler. bir süre sonra elif yorgunluktan sızdı. yeniden uyandığında sabah olmuştu.

gece elif’in şekilden şekile girmesi, sürekli olduğu yerde dönüp duruyor olması nedeniyle ben ve meltem için biraz zor geçti. ama elif’in sabah uyandığındaki neşesi bizim de keyfimizi yerine getirdi. daha kahvaltı etmeden “baba, şu kayaya tırmanalım mı?” demeye başlamıştı.

kahvaltıdan sonra meltem ile en düşük zorluklu rotaları araştırmaya devam ettik ama karakaya’da düşük zorluklu rotalar geleneksel tırmanış için ayrılmıştı. düşük zorluklu ve boltlu diğer rotalar ise elif ile birlikte tırmanmaya uygun değildi ve pazar sabahını kayaların arasında elif ile yürüyerek geçirdikten ve takılı kaya sektöre kadar gittikten sonra eskişehir’e geri dönmeye karar verdik. hepimizin önünde uzun bir dönüş yolu vardı.

elif, gece uykusunu tam alamamış olacak ki arabaya biner binmez yine sızdı. gözünü açtığında eskişehir’e varmış, elif’in ilk kamp etkinliğini ardımızda bırakmıştık.

elif’in günlüğü

herkes bebeğinin yaşantısını farklı biçimlerde kayıt altına alıyor. kimi fotoğraflarla, kimi video kayıtlarıyla, bense günlük tutuyorum. en iyi bildiğim biçimde, yani yazarak kayıt altına alıyorum. çoğu zaman blog yazmak yerine elif’in günlüğüne yazıyorum. bu sefer ikisini bir arada yazayım dedim.

elif, yaz başında anneannesi ve dedesiyle ayvalık badavut’a gitti. yazı orada geçirecek. 10 gün sonra meltem’in de tatili başladı ve o da badavut’a gitti. bense tırmanışlarımı iki haftada bir olacak biçimde planladım ve aradaki dönemler de (yani iki haftada bir) elif’i görmeye gidiyorum. bu da toplamda epey bir yolculuk yapmama neden oluyor ama şikayetçi değilim. elif’i de çok özlüyorum, dağlara da gitmek istiyorum. (şu anda tek istediğim daha çok dinlenme zamanımın olması.)

elif de beni çok özlüyor. arada telefonla konuşuyoruz. elif’e “elif! tatlı kuşum, merhaba!” deyince tiz bir kahkaha patlatıyor ve “anane bak! baba” diyor. daha telefonda konuşma işini tam çözemedi. bazen telefonun dialog olduğunun farkında olmadığından kendi kendisine konuşuyor; çoğunlukla telefonda ne söylediği anlaşılmıyor… yenilerde de ezbere konuşmaya başladı, dönüp dönüp aynı şeyi söylüyor; ya da sen sormamışsan bile ezberlediği şeye yanıt veriyor: “naber? napiyosun?” “iyiyim, sen nasılsın?” gibi.

badavut ayvalık’ın kahverengi tabela ile gösterilen yerlerinden birisi ama tam olarak neden kahverengi tabela olduğunu bilemiyorum. belki eski bir ören yeri filandır. zira badavut’un, muhteşem kumsalını saymazsak, şu anda kahverengi tabela olacak bir yanı yok. artık inşaat izni verilmiyor olmasına karşın son derece çarpık bir yapılaşma, yapılaşmaya kapatıldıktan sonra yapılmış dev bir arıtma tesisi, birkaç yıl önce yanıp kül olmuş ve şimdi yeniden eski haline getirilmeye çalışılan bir çam ormanı… geriye bir tek kumsalı kalmış. orada da hafta sonu adım atacak, denize girecek yer bulamıyorsunuz…

elif bayılıyor denize ve kumsala. badavut’un denizi çok soğuk olduğundan ilk doğduğu senenin yazında sokmamıştık. ikinci yazında ise çok kısa bir süre yadırgadı, o dönemi kumsalda oynayarak geçirdi. bu kısa sürenin sonrasında birilerine sarılmak suretiyle denize girmeye alıştı. bu büyük su kütlesinden korkuyordu (hala da korkuyor biraz) ama suyla oynamayı çok sevdiğinden geri de duramıyordu. denize gelir gelmez ilk yaptığı ayaklarını suya sokmak ve sonrasında da suyun kenarında oynamaktı. bu sene ise gelir gelmez ilk yaptığı kendisini suya atmak oldu. su soğukmuş, sıcakmış onun için bir önemi yok. buz gibi suya atlayıp “birazcik soğukmus” diyor. ben geldiğimde birlikte oyunlar oynuyoruz suda. annesi ayaklarını çırpmayı öğretmiş, onu gösteriyor bana. ama çoğunlukla denize gelir gelmez ikimiz birlikte hemen suya giriyoruz. derine gitmek yok, kolluk ve simit kullanmak yok, sudan çıkmak yok. ben varsam çoğunlukla kaydırmaca, havaya atıp suya düşürmece ve su sıçratmaca filan oynuyoruz. şişirilen şeylere hiç güveni yok. onları görünce arkasını dönüp kaçmaya ve çığlık atmaya başlıyor. ortada onlar yoksa çok güzel oynuyor…

sarımsaklı lunaparkı

badavut ile benim tanışıklığım çok eski. emekli balıkesir orman bölge müdür yardımcısı olan eniştem, teyzemler ve kuzenlerim ile buradaki orman kampına gelirdi, biz de onları görmeye gelirdik. badavut’un 20 sene öncesi ile bugünü arasında büyük fark olduğunu söyleyemeyeceğim. aynı çarpık yapılaşma. şimdi orman kampı özel bir işletmeye verilmiş. birçok devlet kurumunun da kampları burada: maliyeciler, mit… (ilginçtir, burada mit’e ayrılmış, gizli işler çevrilen çam ormanı ile kaplı çok güzel bir burun var…)

badavut’un içinde eğlenecek yer az, asıl eğlence sarımsaklı’da. yani badavut’tan araba ile 15 dakikalık bir mesafede. sahildeki cafe ve oteller yaz akşamlarında çeşit çeşit eğlence sunuyor. sarımsaklı’nın içerisinde çok geniş bir alana kurulmuş bir de köhne lunapark var. (birkaç yıl önce meltem ile gondoluna binmiştik, korkudan altıma kaçırıyordum neredeyse.) geçen elif ile birlikte ilk kez lunaparka gittik. bir türlü ‘lunapark’ diyemedi. çekmeköy’de evimizin yanında doğa parkı adında bir park var. elif oraya hep “duğa park” diyor. lunaparka da hep duğa park dedi. ikisini ayıramadı birbirinden çocuğum.

şeytan sofrasında güneşin batışı

lunaparkta ilk defa tren, helikopter gibi yerinde dönüp duran aletlere bindi. indiğinde sorunca hepsinde “beğendim” dedi. ama hepsinde ilk hareket ettiklerinde yüzünde büyük bir korku ifadesi belirmişti. en büyük korkuyu da benimle birlikte çarpışan otoya binince yaşadı. bize birisi tosladığında neredeyse yerinden uçuyordu. ama yine de inince “beğendim” dedi.

şeytan sofrası denilen tepe de badavut’a çok yakın. arabayla 10 dakikada gidilebiliyor. bütün ayvalık halkı ve ayvalık’a gelen tüm turistlerin en büyük zevki buradan güneşin batışını izlemek. bir sefer meltem ile güneşin battığı saatlerde gitme gafletinde bulunduk bir daha tövbe ettim. o ne kalabalık öyle... bırakın arabayı bırakacak yer bulmayı, adım atacak yer yoktu. hatta o kalabalıkta birisi manzara seyretmek için çıktığı duvarın üzerinde uçuruma düştü ve itfaiyenin yardımı ile hastaneye zar zor kaldırılabildi. ama adalar tarafından güneşin batışı gerçekten görülmeye değer... hayatta bir kez görmek gerekir gerçekten...

dedim ya badavut kumsalı çok kalabalık oluyor diye, bir sürü de çocuk oluyor. çocuklar her zaman olduğu gibi hemencecik kaynaşıveriyorlar. ama ilginç olan çocukların sürekli birbirlerinin oyuncakları ile oynuyor ve kendi oyuncaklarını kumsalda başıboş bırakıyor olmaları. elif gidiyor başkasının küreğini alıyor, oysa kendi küreği de var. ama gidip başkasınınki ile oynamayı tercih ediyor.

mutluköy'de at gezisi

badavut’tan kalkan tekne turu yok. sanıyorum denizin çok sığ olması ve teknelerin yanaşamaması nedeniyle yapılamıyor. badavut’ta iskele de yok. var olan birkaç kayık kumsala demirlemiş olarak duruyor. tekne turları, sarımsaklı ama asıl ayvalık’tan kalkıyor ve adalar tarafına doğru gidiyor. bu da keyifli bir etkinlik. ben iki kez yaptım. hatta bir seferinde bir dalış teknesi ile çıkmıştım. keyifliydi... özellikle adaların kimsesiz koylarında denize girmenin tadını anlatmak çok zor. meltem ve elif daha hiç tekne turuna katılmadılar, yakın bir zamanda birlikte de yapacağız.

elif’in badavut günleri uyku, yemek ve deniz ile geçiyor. sabah kahvaltının ardından 11.00’e kadar deniz. öğlen yemeği ve uyku. uyanınca ikindi kahvaltısı evde oyun. güneşin ferinin azaldığı saatlerde yine deniz. akşam yemeği ve uyku. döngü tamamen bu kadar. ben oraya gittiğimde ve istanbul’a dönmek zorunda olduğumu söylediğimde “baba, ben de evime gitmek istiyorum” diyor, çok içim burkuluyor. ben “ama bi’tanem istanbul’da denize giremezsin, eve kapanıp oturmak zorunda kalırsın. hem kim bakacak orada sana? ben işe gidiyorum.” deyince deniz sevdasına bir süre birşey demiyor. ta ki beni özleyinceye kadar. o zaman telefonda yine “baba, ben de evimize gitmek istiyorum.”

badavut’tan arabayla yaklaşık yarım saatlik mesafede “mutluköy” adında bir yer var. ne güzel bir adı var. burada da “nostalji cafe” adında epey bilindik bir restoran var. bilinmesi turların uğrak yeri olmasından ve televizyon programlarında da epey yer almış olmasından kaynaklanıyor. ama bu kadar tanınmış olması haybeye değil kesinlikle. içeride antik eserlerin, antikaların ve yöresel giysilerin sergilendiği bir müze ve hayvanat bahçesi var. bu sene birkaç tane yöresel mimariye uygun ve yöresel bir biçimde döşenmiş apart tipte kalacak oda da yapmışlar.

üç kişinin iki kişilik kahvaltı ile rahatlıkla doyabileceği bir yer burası. kahvaltıda özel tandır ekmeği, zeytin reçeli gibi özel lezzetler de var. dev, taş fırınlarında akşamları değişik yöresel yemekler yapıyorlar. elbette zeytinin merkezi olan bir bölge olduğundan zeytin yağı ve zeytin satışı da var.

buraya son iki senedir uğruyoruz. burada elif’in çok sevdiği iki şey var: çocuk parkı ve atlar. hayvanat bahçesinin yan tarafında at ile gezilen bir alan var. görevli eşliğinde burada elif’i ata bindiriyoruz. yemeğimizi de çocuk parkına yakın bir yerde yiyoruz ki elif yemek yemekten sıkılınca rahatlıkla çocuk parkına kaçabilsin ama gözümüzün önünden de ayrılmamış olsun.

badavut kumsalı. arkadaki yeşillik de istihbaratçıların kampı

hafta sonlarında çok kalabalık olan bu mekanda turlar ile gelenler genellikle ortada bulunan kule gibi yerde oturuyor. biz de çok kalabalık olduğunda ağaçların altındaki yerlere çekiliyoruz. buralarda ağaçlardan hamak ve salıncaklar sallandırmışlar ki elif’in bayıldığı bir başka şey de sallanmak zaten.

özetle ayvalık’a yolunuz düşerse burayı da ihmal etmeyin... ayvalık, yalnızca ayvalık tostu demek değil...

neye niyet, neye kısmet…

karasay zirveden kızılkaya

kazbek tırmanışı öncesi son dağ antrenmanı için yine adresimiz aladağlardı. (gerçi benim son dağ antrenmanımdı. meltem ile ışıl’ın ise ilk ve son dağ antremanlarıydı.)

çok ama çok uzun zamandır hafta sonu iki günlük etkinlikten daha uzun bir dağ etkinliği yapmamıştım. bu etkinliği 4 gün olarak planlamıştık ve bu benim önemsediğim bir değişiklikti. yine uzun zamandır birden çok zirve hedefiyle aladağlar’a gitmişliğim yoktu. ne de olsa hafta sonu dağcısıyız.

hedefimiz kızılkaya, karasay, eznevit (mümkün olursa emler) yapıp akşam pınarı’na geçmek ve alaca’yı tırmanmaktı. alaca tırmanışını iki hafta önceki şanssız etkinlikte elimden kaçırmış olduğum için istiyordum, ayrıca kamp yüküyle uzun yürüyüşler olacaktı ve bu da genel dayanıklılığım için iyi olacak diyordum. ama dağ bize başka bir program yapmıştı.

rahatsız ve uykusuz bir otobüs yolculuğu ile önce niğde’ye, sonra çukurbağ köyü’ne geldik. traktörcü mehmet şenol bizi yol çatısından aldı, evine götürdü. son hazırlıklarımızı yaptık ve traktör ile sokullu’ya hareket ettik. bir perşembe günü olduğundan etraf çok sakindi. çantalarımızı sırtlamadan önce sobek’in aşçısı veli ve orada bulunan gaziantepli dağcı arkadaşlar ile programlarımız üzerine konuştuk ve öğlen 12.00 sularında karayalak vadisi’ne hareket ettik. mehmet şenol, sağolsun, bizi anıt taşına kadar traktör ile yükseltti ve bu da bize 45 dakika kazandırdı.

hava kapalıydı ama kapının girişinde yediğimiz bir iki damla dışında yağış olmadı. tam tersine kapalı hava bize kamp yüküyle rahat bir yürüyüş olanağı sağladı. oysa yolda rast geldiğimiz üniversite öğrencilerinden kurulu üç kişilik ekibi püskürtmeyi başarmıştı. bizimle gelmeleri için epey dil döktük ama motivasyonları kırılmıştı bir kere…

kızılkaya'da yükseldiğimiz (büyük olasılıkla yanlış) kulvar

en son kızılkaya kış için geldiğimiz bu vadide, o tırmanışı anarak yükseldik. akşam saat 15.30 sularında dinlenme kayasına birkaç yüz metre kala turistik ekipler için hazırlanmış bir kamp yerinde kampı atma kararı aldık. meltem ve ışıl bir süredir dağda olmadıkları için çelikbuyduran’a kadar zorlanmamış oldular, ben de sırtlanmış olduğum ağır çantanın altında daha fazla ezilmemiş oldum. erciyes’te yaşadığım tükenmişlik durumuna dört günlük etkinliğin ilk gününde düşmek istemiyordum.

kamp yerimizde su yoktu. bu nedenle bir saatlik dinlenme üzerine tüm su taşınabilecek malzemeyi alıp çelikbuyduran’a doğru yükseldim. buradaki su kaynağını üç sene önceki emler tırmanışında kısa bir süreliğine görmüştüm ve o tırmanışta çok yorgun olduğumdan neye benzediği hatırımda kalmamıştı. iki hafta önce çok şanssız bir biçimde, tüm aramalarıma karşın akşam pınarı’ndaki suyu da bulamamış olduğum için biraz tedirgindim: “ya suyu bulamazsam?” yolda su sesi gelen her yeri eşeliyordum. ama geçide çıkmama çok az kala ‘çelikbuyduran çağlayanı’nı görünce endişemin yersiz olduğunu anladım. kaçırmama olanak yokmuş zaten. son derece sisli ve kapalı bir havada 15 kiloya yakın su ile kampa dönüp günü bitirdim.

gece hava serindi. meltem, hafif olmak için evdeki en ince uyku tulumuyla geldiğinden gece üşümüş ve pek uyumamıştı. bu yüzden yeterince dinlenemeden 06.10’da kızılkaya için yola koyulduk. ilk hedefimiz karasay-kızılkaya beline yükselmekti ki 07.45’te buraya ulaşmayı başarmıştık. ekip olarak yavaş ama tempolu bir yürüyüşümüz vardı. ama zaten sıkıntılı bölüm de buradan sonra başlıyordu. meltem daha önce kızılkaya’yı çıkmış olmasına karşın rotanın devamını hatırlamıyordu. istanbul’dan yücel’e telefon edip rota sorduk ve tarif ettiği gibi tırmanışın asıl bölümüne başladık: “önce 200-300 metre kadar yan geç sonra zirveye giden bir kulvar göreceksin, o kulvara gir ve yüksel.”

aynen böyle yaptık. önce yan geçtik, sonra kulvara girdik. kulvara girdiğimizde parmakkaya’ya benzeyen bir kaya göreceğimizi ve zirvenin de ucunu göreceğimizi söylemişti, aynen dediği gibi gördük. patikalar ve babalar da devam ediyordu, onları takip ettik. bütün prosedürlere aynen uyuyorduk. bazı bazı, çok inanılmaz yerlerde babalar ve ayak izleri görüyorduk ama bunların kış tırmanışları için olabileceğini düşünüyor ve bize en mantıklı gelen patikadan yükselmeyi sürdürüyorduk. kışın zorlukları farklı rotalar gerektirebilirdi.

ışıl çelikbuyduran çağlayanında...

sonunda parmakkaya’nın yanından geçtik. setli setli olan bölümleri de geçtik ve zirve sırtı olduğunu düşündüğümüz bele ulaştık. altimetre 3720 metreyi gösteriyordu. yücel’in söylemesine göre buradan yukarı doğru en yüksek noktaya devam edecektik ve orası zirveydi. ama bizim bulunduğumuz yerde iki tarafta iki yüksek nokta vardı?! yüzümüz karasay’a dönükken sağ tarafımızda olanın üzerinde bir baba vardı, ancak sol tarafımızdaki, üzerinde baba olandan daha yüksekti. bir anlam verememiştik. yüksek olan tarafa tırmandık ve yaklaşık 35 metre kadar doğumuzda kalmış olan zirveyi gördük!!! yanlış bir yere çıkmıştık. yücel’i yine cep telefonu ile aradık ve durumu anlattık, parmakkaya’nın sağından geçip zirveye gitmemiz gerekirken solundan geçip yanlış rotayı takip etmiştik ve ulaştığımız yerden zirveye geçiş yoktu. patikaları ve yücel’in talimatlarını aynen takip ettiğimi düşünüyordum, bir noktada yanılmışım. yanlışımızı düzeltmek için 400 metre kadar aşağı inip parmakkaya’nın altından yeniden tırmanmamız gerekiyordu. zira olası yan geçişlerin tümü boşluklu ve korkutucuydu. bulunduğumuz yerdeki babaların ve bizi buraya getiren patikaların ne için olduklarına bir türlü anlam veremiyorduk, ama yapacak da bir şey yoktu. zirve’de değildik.

irtifa kaybetmeden zirveye ulaşmak için yaptığımız yan geçiş denemelerinin verdiği korku, yorgunluk ve zirve ile neredeyse aynı yükseklikte ve çok az bir mesafede olmamıza karşın ulaşamamanın verdiği motivasyon kaybı ile aşağı inme kararı aldık. yalnızca meltem 400 metre indikten sonra yeniden denemek istiyordu (meltem’in bu seneki ilk tırmanışında bu kadar motive olması, aklimatizasyonunun bu kadar yerinde olması çok takdire şayandı). ama o kadar inip yeniden 3700 metreye yükselmek bana çok zor geliyordu. her şeye karşın yorgunluğun dikkatimizi dağıtacağını ve tehlikeli yerler geçmemiz gerektiğini göz önünde bulundurarak geri dönme kararı aldık. hepimiz oldukça üzgündük. 3700 metrenin üstüne çıkmış ama zirveye ulaşamamıştık.

karasay-kızılkaya beline döndük, biraz dinlendik. kendime ve ekibe bunun bir antrenman tırmanışı olduğunu ve önemli olanın zirve değil 3700 metreyi görmüş olmak olduğunu hatırlatıp duruyordum. ışıl, ulaşmış olduğumuz yerden tatminkardı. elbette zirvede olmayı tercih ederdi ama sıkı bir tırmanışı başarıyla yaptığımızı düşünüyordu. meltem ise daha önce çıkmış olduğu için çıkamamış olmayı önemsememişti.

bulunduğumuz yerden 20 dakikada karasay’a çıktık. amaç günü zirvesiz kapatmamaktı. karasay zirvede kaldığımız yaklaşık 40 dakika süre içinde herkesin yorgunluğu ağır basmaya başladı. öğlen güneşi altında kendimizi kızılkaya’da epey hırpalamış üstüne üstlük onca çabanın sonunda eli boş dönmüştük. karasay’dan sonra kimsenin eznevit’e devam etme hevesi kalmamıştı.

karasay’dan sonra yorgun argın kampımıza döndük. saat 15.30 olmuştu ve tamamen tükenmiştik, sıcak çadırlarda dinlenmeye çekildik. herkes düş kırıklığını birbirine yüklüyordu: ben meltem’in rotayı nasıl hatırlayamadığına anlam veremiyordum. meltem neden yeniden devam etmedik diye bana kızıyordu. ışıl ise çıkış boyunca onu dinlemeyip kendi bildiğimizi okumuş olmamızdan dem vuruyordu.

ekibimiz emler zirvesinde

günün yorgunluğu ile yarının planı olan karasay-kızılkaya belinden kampı aşırma planını yeniden değerlendirip artık yapmayı istemediğimize kanaat getirdik. meğersem bütün motivasyonumu kızılkaya’yı çıkacağım üzerine kurmuşum, çıkamayınca hiçbir şey yapasım kalmadı.

akşam yorgunluk açlığa baskın gelmişti, biz meltem ile yemek bile yemeden uyumaya karar verdik. zaten iştahımız hiç yoktu. ama ışıl düş kırıklığını farklı bir motivasyona çevirdi ve hepimiz için unutulmaz, kavurmalı bir makarna yaptı. çok iştahsız olmamıza karşın hepimizin büyük bir istekle yumulduğu kavurmalı makarna tüm gücümüzü tazeledi. yatarken ışıl ertesi günün planını sorunca tereddütsüz “emler’e gidiyoruz, sayende yeniden enerji ile doldum” yanıtını verdim, makarna olmasaydı emler’den bile çoktan vazgeçmiştim.

gece meltem ile uyku tulumlarını değiştik. bendeki görece kalın uyku tulumunu meltem’e verdim ve onun ince tulumunu ben aldım. ama şansıma hava ilk geceki kadar soğuk değildi. hepimiz yaklaşık 12 saat dinlendikten sonra kahvaltıya ve hazırlıklara başladık. kampı terk ettiğimizde saat çoktan 09.00 olmuştu.

önce çelikbuyduran’a çıktık ve çağlayanda tazelendik. esin handal oradaydı, bizim hemen ardımızdan kızılkaya’ya çıkmışlar. ‘oralarda karşılaşsaydık, belki birlikte yeniden tırmanmak için güç bulurduk’ diye düşünmeden edemedik. onlar da karasay ve eznevit’e çıkacaklardı. bir süre sohbetin ardından tırmanışa devam ettik. çelikbuyduran’da dipsiz göl’deki kamplarından gelen avusturyalı bisikletçiler vardı. biz zirveye giderken arkamızda olan bu grup bisikletlerini bir kenara bırakıp büyük bir süratle, bizden önce emler’in zirvesine ulaştı. hepimiz bisikletçilerin kondüsyonundan etkilenmiştik.

kamptan itibaren toplam 3,5 saatte emler zirveye çıktık. yalnızca, yürüyerek çıkılan zirveleri sevmeyen (buna karşılık kızılkaya, verçenik gibi kaya etapları olan zirvelere bayılan) meltem çok zor çıkmıştı zirveye (oysa ki kızılkaya denemesinde koşuyordu neredeyse)… zirvede uzunca bir süre dinlendik ve inişe geçtik.

itoturumunun rotasına bakmaya gidiyoruz...

kampa döndüğümüzde öğleden sonranın ilk saatleriydi. hava çok sıcaktı. sıcak çadırlarda dinlenmeye çalışıp boşa enerjimizi tüketeceğimize kampı toplayıp sokullu kamp yerine inişe geçmeyi tercih ettik. hızlı bir inişle akşam saatlerinde sokullu kamp yerine varmıştık. kamp yeri bıraktığımızdan çok farklıydı, çok kalabalıklaşmıştı. tırmanış için gelmiş gruplarla merhabalaşıp biz de kampımızı kurduk, yeniden.

akşam kamp yeri çok gürültülü olmasına karşın saat 20.30 sularında uyuduk. peck kulvarına girecek olan doruk dağcılık ekibinin kamp yerinden ayrılırken çıkardığı gürültüler nedeniyle uyuyamadığım saat 23.30 ve 00.00 arası dışında gece sorunsuz uyudum.

sabah 08.00 sularında uyandığımızda hala iştahsızdık. uyduruktan bir kahvaltı yapıp güneş kamp yerine gelmeden itoturumu’nun rotasına bakmak üzere yürüyüşe çıktık. iki buçuk saatlik bir keşif yürüyüşünün ardından rotanın fotoğraflarını çekip geri döndük. kampa döndüğümüzde sobek’in kıl çadırının altı tırmanışını yarım bırakmış ya da kampçı kalmış insanlar ile doluydu. sobek’in aşçısı veli’nin demlediği çay eşliğinde mehmet şenol’un getirdiği kirazları yedik ve tırmanıştan dönenleri karşıladık, muhabbet ettik. artık kampımızı toplama ve iniş vakti gelmişti bizim için. mehmet şenol’un evinde yediğimiz gözlemenin ardından iki buçuk aracı ile çukurbağ’dan ayrıldık.

öğleden sonrayı niğde öğretmenevi’nin bahçesinde anıl ve volkan ile okey oynayarak geçirdik; akşam yemeği için kebap patlattıktan sonra istanbul’a dönme vakti gelmişti.

bahtsız bedevi...

bu yıl tırmanıştan yana şanssız başlamıştım, şanssız bir biçimde devam ediyorum. her fırsatta dağa gidiyorum, ama hep bir aksilik oluyor.

zirve dağcılık'ın haziran ayı dağ otobüsü ile aladağlar'a gitmeye karar vermiştim. zirve dağcılık, alaca'yı deneyecekti. daha önceden bir kez yine zirve'den arkadaşlarımla denediğimiz ama zirveye yaklaşık bir saatlik mesafede, meltem ile birlikte dönüş kararı aldığımız alaca'yı bir kez daha denemek istiyordum.

15 haziran cuma akşamı, kadıköy'de kendimizi uzun bir bekleyişe hazırlamış künefe yiyorduk. bu sefer araç (ilk defa) tam saatinde geldi. bu iyi bir başlangıç diye umutlanmıştım.

sevincim kısa sürdü. daha yeni yeni uyuklamaya başlamıştım ki gebze çıkışında aracımız durdu, sonra uyumuşum. bir ara uyandım, baktım araç duruyor. yine uyudum, uyandım yine aynı yerde duruyoruz. ne olduğunu anlamaya çalışırken beş aracın birbirine girdiği büyük bir kaza yüzünden yolun tamamen tıkandığını öğrendim. araçlardan ikisi yanmıştı ve tümü büyük araçlardı. tek bir şerit dahi ilerlemiyordu, insanlar araçlarından inmiş yol kenarında yürüyor, sigara içiyordu. uyumaktan başka yapacak birşey yoktu. aracımız tam dört buçuk saat aynı noktada bekledi. sabaha karşı yeniden uyandığımda neyse ki hareket etmiştik.

planlarımın böyle aksaması beni huzursuz eder. kendi kendime, 'öğlen güneşi altında yürümek zorunda kalmayacağımı' hatırlatarak sakinleşmeye çalıştım.

bu sefer araç ankara çevre yolunda ani bir dönüş yapıp şehir merkezine giren bir girişe yöneldi. daha ne olduğunu anlamadan cumartesi sabahının işe gidiş trafiği içinde kilitlenip kaldık. ankara'yı çok iyi bilen bir arkadaşın yardımı ile yolu yeniden doğrulttuk ama bu haliyle bile bir saatimiz heba oldu. sonradan öğrendik ki arkadaşlar aracın sürücüsünün yanlış yola saptığını düşünmüş ve buradan girip yolu kısaltmak istemişler. ama trafiği hesaba katmamışlar.

bu badireyi de atlatıp konya - adana yoluna çıktığımızda artık sorun olmaz diye düşünüyordum ama iki sefer mola vermemiz gerekti, biri yemek, diğeri alışveriş molasıydı. yaklaşık 40 dakika da böyle gitti.

sonra zirve dağcılık'ın niğde'ye giderken kestirme olması için kullandığı bor yolunun girişini sürücüye yanlış göstermiş olmaları nedeniyle yaklaşık 15 dakika kaybettik.

bütün bunlar olurken ben de sakin kalmaya çalışıyordum. sonuçta bu benim için bir antrenman tırmanışıydı. ağaçlı tesislerinde yediğim pek de kayda değer olmayan köfte yemeğine, bağdat caddesi'nde lüks bir restorantta ödeyeceğim bir fiyatı vermiş olmayı dahi içime sindirmeye çalıştım (ama pek sindiremedim, bir daha ağaçlı'da birşey yemem). önemli olan tek şeyin dağda olmak, verimli bir antrenman yapmak ve şanslıysam zirveye ulaşmak olduğunu kendime hatırlatıp durdum.

en sonunda öğlenden sonra 14.30 sularında (sevgili dostum uğur'un deyişiyle "türkiye'nin chamonix'si") çukurbağ'a vardık. son hazırlıkları yaptığımız sırada dağın üzerinde hava kapalıydı, yağmur bulutları vardı. hava raporları yağmur vermediği için çok önemsememeye çalıştım ancak bizim traktörlere bindiğimiz saatlerde çukurbağ'a da ilk damlalar düşmeye başlamıştı. traktörde ıslanmayalım diye bize kalın bir naylon verdiler, yağış biraz hızlanınca bu toz toprak içindeki torbanın altına saklandık. (acaba bu torbayı diğer zamanlarda hangi iş için kullanıyorlardı???) içinde bulunduğumuz durumu mutlu bir tek espri ile özetledi: "bir de ormanın sonunda bizi bir kutup ayısı bekliyorsa tamam olacak. çünkü bir tek o eksik kaldı."

istanbul'dan yola çıktığımızdan beri 19 saat geçmişti ve biz çantaları sırtlayıp yürüyecek duruma ancak gelebilmiştik. yorgunluktan ve oturmaktan mahvolmuş bir halde yürüyüşe başladık. neyse ki yağmur yağışı sürmedi ve yürümeye başlamış olmak da epey iyi geldi.

saat 18.30'da kocadölek kamp yerine ulaşmış ve çadırlarımızı kurmuştuk. kocadölek'te su yoktu. su için akşampınarı'na çıkmak gerekiyordu. ama yorgunluk nedeniyle hale'yle bir durum değerlendirmesi yapıp elde olan suyla yemek yapmaya karar verdik. geriye de birer litre kadar suyumuz kalıyordu. "tırmanış sırasında yanından geçeceğimiz akşampınarı'ndan suyumuzu alırız" diye düşündük.

yemeğimizi yediğimiz sırada günün son ışıkları ufukta yitiyordu, saat 20.00 olmuştu. ömer tırmanışın 00.30'da başlayacağını duyurdu. bir saat de hazırlıklar için erken kalksak geriye uyuyup dinlenmek için yaklaşık üç saatimiz kalıyordu. bu sürenin bu kadar uzun bir otobüs yolculuğunun ardından dinlenmek için yetersiz olduğunu bile bile uykuya daldım.

gece 23.30'da saatim çaldığında tam üç saat deliksiz uyumuştum. hale'yle hazırlandık. kendimi iyi hissediyordum. yatarak uyumak iyi gelmişti, görece dinlenmiştim. ancak gökte ay yoktu ve etraf çok karanlıktı. o karanlıkta akşampınarı'nı ve su kaynağını bulamadım. çok az suyumuz vardı ve hale dönmeye karar verdi. büyük ihtimalle pek dinlenemediği için devam etmek istemedi. bense şansımı avcıbeli geçidine kadar zorlamak istiyordum ve devam ettim. gerçekten de şansım bu konuda yaver gitti. bir saat sonra bir su kaynağına denk geldik ve çantamdaki suyun tamamını içip yeniden bir buçuk litre kadar su doldurdum.

su stresini aşmış olmanın sevinci ile saat 04.00'e kadar tempolu yürüdüm. ancak ekip oldukça uyumsuzdu. önde beş kişilik bir grup görece hızlı tırmanıyor, artçı ve onun önündeki 3 kişi ise epey geriden geliyordu. ekibi ikiye bölmek gerekiyordu. ama ömer bunu tercih etmedi, arkadan gelenleri bekleye bekleye avcıbeli geçidine doğru yükselmeyi sürdürdü.

bir noktada ömer patikayı kaçırdı. yaklaşık 50 metre aşağı inip oradan tekrar yükselinmesi gerektiğini düşünüyordu. çünkü yürüdüğü yönde etap dikleşmişti. yukarıdan geçebilir miyiz diye benim bakmamı rica etti, ben de yaklaşık bir 100 metre kadar yükselip yola baktım. her ne kadar taş babalar ve krampon izleri görüyorduysam da burası ekip için uygun bir geçiş yeri değildi ve onlara aşağıdan geçmelerini söyleyip kendim uzun bir yan geçişle avcıbeli geçidine bağlanmaya karar verdim.

bu kararla devam edince kara girmekten başka çarem kalmamıştı. böylece kazmamı çıkarıp batonlarımı çantama taktım. kramponları da taksam mı diye düşündüm ama kar çok sert olmadığı için kramponsuz geçmeye karar verdim. böylece yaklaşık 350 metre kadar iz aça aça yan geçiş yaptım. erciyes'te karda yaşadığım düşüş nedeniyle son derece dikkatli bir biçimde ve elde kazma ile, bildiğim bütün yürüyüş tekniklerini teker teker kullana kullana yan geçip yaklaşık bir saatlik bir ayrılıktan sonra yeniden ekip ile birleştim. ama irtifa kaybetmemek uğruna yaptığım bu yan geçiş, hem mental anlamda, hem de fiziken beni çok yordu. kimi yerlerde rastladığım bir iki adımlık buzlu bölümler kramponsuz geçme kararım nedeniyle kendime epey bir saydırmama neden oldu. bu yan geçişi çok daha az bir enerji harcayarak ve çok daha güvenli bir biçimde ayağımda kramponlarla geçebilirdim...

ekip ile buluştuğumda saat 05.40 olmuştu, tan yeri ağarmaya başlamıştı. daha avcıbeli geçidine bile varamamıştık. gerçi 15 dakikalık bir çaba ile kapıya çıkmış olacaktık ama ben artık yorulmuştum. daha da en az 3 saatlik yolumuz vardı. yorgunluğun ve ekibin uyumsuzluğunun benim tırmanışımı riskli hale getirdiğini düşünmeye başlamıştım. dönme kararı aldım. zaten azalmış olan suyum da güneşin yakıcı etkisi altında dönüşü çıkarmaya yetmeyecekti. en iyisi hala kendimi tüketmemişken dönmekti, son erciyes tırmanışındaki gibi olmak istemiyordum.

kramponları ayakkabısına uygun olmayan ve bu nedenle devam etmesine ömer'in izin vermediği alev ile birlikte hızla aşağı yöneldik. alev'in "daha çok var mı?" "ayaklarım çok acıyor" "kayıp mı olduk?" sızlanmaları arasında iki buçuk saatlik inişimizi tamamlayıp kampa salimen vardık. hava çok sıcaktı, çadırların içi kavruluyordu ve kampta kimse yoktu. ama yorgunluğum çok ağır bastığından çadırın her iki kapısını da sonuna kadar açıp biraz uyumaya çalıştım. ama okşar tırmanışından erkenden dönmüş, çevre gezileri yapmaktan sıkılmış sevgili dostum mutlu tam muhabbet havasındaydı. bir kayanın gölgesinde dedikodu, geyik ve muhabbetle zirveye giden ekibin dönüşünü bekledik.

saat 14.00 sularında zirve ekibinin ilk pes edenleri gelmeye başladı. yalnızca iki kişi zirve yapmış, diğerleri sırt hattına çıkmadan hemen önce tırmanışı bırakmışlardı. saat 14.30'a kadar aralıklarla tüm ekip kampa ulaştı. ancak inişe ilk geçmiş olan ve herkesten daha hızlı iniş yapmakta olan emir ortalarda yoktu. ilk gelenler emir'in en önde olduğunu söylüyorlardı ama onu en son avcıbeli geçidinden aşağı indikten sonra görmüşlerdi. herkes kampa ulaşmış ama hiç kimse emir'i görmemişti.

mutlu ve hüseyin hızla hazırlanıp yukarı hareket ettiler ama bir süre sonra eli boş döndüler. yukarıda gördükleri UDK ekibinin sağladığı iletişim desteği ile durumdan jandarmaya haber verildi. bu arada telefonun çektiği vali konağı'nda kamp atmış olan UDK ekibi telefon ile emir'i aradı ve emir'in kampı görmeden emli ormanından aşağı gittiğini öğrendik. hepimiz çok rahatlamıştık, ama bu olay da bize fazladan iki saat kaybettirmişti. saat 18.00'de önce traktör ile sonra da emir ile buluşup çukurbağ'a geri döndük.

neyse ki dönüş yolculuğunda başkaca bahtsız bir olay olmadı... sanıyorum katılan herkes için unutulmaz bir etkinlik olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır... tam bir bahtsız bedevi etkinliği...

10.06.2012 dünya çevre günü...

sevgili dostum balaban bir tarihlerde "bir süre motora bindikten sonra bisiklete binince rampalarda gaz veresim geliyor" demişti. bendeyse tam tersi oluyor, bisiklete binip motora binince aynı kıvraklıkla kullanabileceğimi sanıyorum.

pazar günü "dünya çevre günü kıtalararası bisiklet gezisi" vardı. ılgaz iptal olunca cumartesi yürüdük, pazar da yine bisikletle köprüden geçelim dedik. köprüden geçmek her zaman olduğu gibi çok eğlenceliydi ama öncekinden çok farklı bir organizasyon vardı.

öncelikle buluşma yeri taksim meydanıydı ve müthiş bir trafik vardı. gerçi bizim için iyi oldu, cumartesi gününün yorgunluğuyla biraz geç uyandık ve taksim'e kadar arabayla geldik ama bir hayli gürültülü ve kalabalıktı. avrasya boğaz geçişimizden çok daha kalabalık bir etkinlikti. avrasya'da yıldız parkında çimenlere yayılmış keyifli keyifli organizasyon saatini beklemiştik. burada elif'i oyalamak epey zor oldu.

katılımcı profili de çok farklıydı. avrasya'ya katılanlar biraz daha yarışçı havasında, biraz daha iddialıydı. burada ise daha bir halk organizasyonu havası vardı, daha bir geziye benzer bir ortam vardı... avrasya'da bizim gibi çocuğuyla gelmiş bir-iki kişi vardı. buradaysa sarıhan ailesi dahil birçok aile bizim gibi çocuklarıyla gelmişti. etkinliğe başlamadan elif'le birçoğuna gidip 'merhaba' deme şansımız oldu...

taksim meydanı

ancak en büyük sıkıntıyı sanıyorum bitiş yeri olan harem'de çektik. yüzlerce bisikletli sıcağın altında, bir otoparka sıkışmış halde, pek de anlaşılmayan konuşmalar dinledi ve çekiliş bekledi. oysa avrasya'da caddebostan sahilinde bitmişti etkinlik ve yine çimenlerin üzerine yayılmış, organizasyon komitesinin verdiği su ve sandviç eşliğinde dinlenmiştik.

parkur bisikletçilerin yıldız yokuşunu çıkmaması için mecidiyeköy'den geçirilmişti. yolu uzatan bu farklılık beni çok rahatsız etmedi ama yıldız yokuşunu da rahatlıkla çıkardım, sorun etmezdim.

özetle bence avrasya'nın organizasyonu daha iyiydi.

bisikletçiler ise muhteşemdi, ikinci defadır tüm istanbul'a bisikletlere yer açılmasını istediklerini haykırdılar her fırsatta. bu sırada trafiğe kapatılmış yollarda geçmemizi bekleyen istanbullular bize ne kadar hak verdiler bilemiyoruz ama biz talebimizi ortaya koyduk...

bu sefer elif'in uyumasına izin vermedik ve bu sefer köprüde bol bol fotoğraf da çektirdik. gerçi elif sürekli boğazı seyrettiği için köprüdeyken yüzünü çekmek çok zor oldu ama birkaç fotoda zoru başardık...

her ne kadar ben bisikletlere trafikte yer açılmasını ve tüm modern şehirlerde olduğu gibi şehir içinde bisiklete binmeyi çok istiyorsam da istanbul'un pis havasında ve saygısız sürücülerinin arasında bisiklete binmek uzun süre bir hayal diye düşünmeden edemiyorum....

boğaz köprüsü hatırası...

ılgaz iptal...

383 rakımlı tepe (arabanın yanından)

daha erciyes'e bile gitmeden önce bu hafta sonu aladağlar'a gitmeyi planlamıştım. erciyes dönüşü meltem, mimar sinan'dan arkadaşlarının ılgaz'a gidiyor olduğunu, kendisinin de gitmek istediğini söyledi. çok hasta olduğum için fazla zorlanmayacağım bir yere gitmek bana da iyi gelecekti, kabul ettim. cuma öğlen etkinlik iptal oldu...

kaldım mı öyle ortada!? yola çıkmaya birkaç saat kala iptal geldiğinde insan neye uğradığını şaşırıyor, ne yapacağını bilemiyor. hastalığın halsizliğini tam atamamış, öksürmem tam olarak geçmemiş olmasına karşın ne çok istiyordum ılgaz'a gitmeyi... ne güzeldir ılgaz dağları'nın baharı, yazı... kısmet değilmiş. ama kendimi de öyle bir hazırlamışım ki bu enerjiyi harcamam lazım... hemen alternatif iki günlük planlar üretmeye başladım kafamda: ağva'da kamp ve yürüyüş; geyve'de kamp ve tırmanış; uludağ zirve tırmanışı ve zirve kampı... hiçbirisine meltem'i ikna edemeyince cumartesi yürüyüp pazar da bisiklete bindik.

383 rakımlı tepenin üzerinden gideceğimiz göl (elif uyuyor)

bizim eve arabayla 10 dakikalık mesafede paşaköy'de yürüyoruz bir süredir. başlangıçta zirvesi 383 metre olan bir tepeyi tırmanmak gerekiyor, sonrasında da iki saatlik bir iniş ile 55 metre yükseklikteki ömerli baraj gölünün bir koluna ulaşıyoruz. burayı meltem'le bir kez denemiş ancak yolu bulamamıştık. üstüne üstlük o etkinlikte yağmur bizi epey hırpalamıştı... neyse ki aradan geçen zamanda meltem yolu öğrenmişti.

sabah uzun bir kahvaltıdan sonra yola düştük. 11.30'da yürüyüşe başlamıştık. sıcakta ilk tepeyi tırmanmak benim hastalıktan yeni kalkmış ve 3 haftadır antrenmansız kalmış bedenim için çok zor oldu. sonlara doğru bir yerde neredeyse bırakıp geri dönüyordum ama pes etmedim. sonrasında sürekli iniş olduğunu biliyordum ama bu işin bir de geri dönüşü vardı ve geri dönüş için tek yol yine aynı tepeyi aşmaktı. arabadan indikten sonraki 10 dakika içinde elif uyudu ve bir daha uyandığında neredeyse göle varmıştık. elif sırtımda uyurken biz de meltem ile kazbek planlarımızdan konuştuk...

piknik

ömerli baraj gölünün kenarına ulaştığımızda saat 13.45 gibiydi ve suyumuzun hemen tümünü tüketmiştik. etrafta içilebilir su kaynağı da ne yazık ki yokmuş... güneşin feri kırılıncaya ve elif yeterince eğleninceye kadar göl kenarında bir ağaç gölgesinde oturduk. 15.00'te uzun molamızı bitirip geri dönüş yolunu tuttuk.

dönüşte dik çıkışlar gelişe göre daha kısa ve daha azdı. eğimler biraz daha kaldırılabilirdi. bu arada benim nefesim de biraz olsun açılmıştı. dönüşte (gelişte olduğu gibi ruhumu teslim edeyazmadan) 383 metrelik zirveyi, elif'le birlikte aşıp arabaya ulaştığımızda saat 17.30'du ama hava hala çok sıcaktı ve biz çok yanmıştık... eve geldiğimizde elif yakalamaca oynamak istiyordu, bense yatmaktan başka birşey düşünmüyordum.

x-max 250'yi neden sattım...

başlığı yazarken kararsız kaldım. başlık olarak "neden bir daha yamaha almayacağım" da yazabilirdim zira. her ne kadar yamaha motosikletlerin tasarımlarını ve tarzını çok beğeniyorsam da tövbe ettim, bir daha yamaha motosiklet kullanmayacağım. nedenini size anlatayım:

blogumun takipçileri bilir, iki sene boyunca yaz-kış her gün yamaha x-max 250 kullandım, çok da memnundum motorumdan. benim ihtiyacıma ve özel koşullarıma çok uygundu.

gelin görün ki yamaha türkiye'nin satış sonrası hizmetlerinden çok muzdarip oldum. benim yamaha kullanıcısı olduğum dönemde yamaha türkiye "beldeyama" olarak geçiyordu ve koç grubunun şirketlerinden beldesan ile yamaha ortaklığı ile satış sonrası hizmetler yürütülüyordu. x-max'i sattığım mart 2011 civarlarında bu ortaklık bozuldu ve yamaha, türkiye operasyonunu kendisi yapmaya karar verdi. beldeyama döneminde çok kötü olan satış sonrası hizmetler bu geçiş döneminde hepten berbat bir hal aldı.

birincisi yamaha'nın genel olarak türkiye'de, özelde de istanbul'da servis sayısı yetersiz, ben motosikletlerimi yetkili servis harici kimseye elletmediğim için iyi bir servis bulmak benim açımdan çok kritik. bu amaçla önce evime en yakın yetkili servisi kullanmaya başladım: yıldız ticaret - ümraniye serviste bir usta ve bir kalfa çalışıyor.  motoru alırken muayene için de buraya götürmüştüm ve motorumun benden önceki sahibi bu servisi rahatlıkla önerebileceğini söylemişti. bir süre sonra herhangi bir sorun yokken bakım için servise gittim. bütün bakımları yapıldı, tertemiz teslim aldım. servis hizmeti sırasında motorumun başındaydım. her zaman olduğu gibi neler yaptıklarını ve neden yaptıklarını dikkatle sormuş ve takip etmiştim. ilk seferde servisten memnun kalmıştım.

ikinci sefer gittiğimde servisin yeri değişmişti ve artık motorun sahibinin servise girmesine izin vermiyorlardı. zaten de atölyeye girmek ancak bir asansör ile mümkündü ve içeride pek yer de yoktu. bu yüzden ben de girmeyi pek istememiş, servis sırasında motorumun başında durma kuralımı ihlal etmiştim. ama ilk seferden bir miktar güven oluşmuştu. servis hizmetini aldım, parasını ödedim. motoruma atladım, daha 5 km gitmemiştim ki motorumun ön tarafında bulunan üçgen şekilli grenaj parçası düştü. tam önde duran bu parça düşünce motorla üzerinden geçtim ve plastik parça kırıldı (neyse ki daha büyük bir kaza olmadı). normal koşullarda düşmesi olanaksız bu parça, büyük olasılıkla far kontrolü için açıldı ve sonra yerine takıldı ama vidalarının takılması unutuldu. başka türlü beş yerden vidalı bu parçanın düşmesi mümkün değil.

şirkete varınca arayıp durumu aktardım. akşam iş çıkışı geleceğimi ve onların da bakmasını istediğimi söyledim. amacım hasarımı tazmin etmeleriydi elbette. ancak akşam iş çıkışı gittiğimde (ramazan ayı olması nedeniyle) usta gitmişti. orada bulunan kalfaya ve satışta duran kişiye durumu anlattım. orucun verdiği gerginlik ile olayı büyüttüler. satışta duran adam motoruma tekme attı, bağırıp çağırıp küfürler etmeye, tehdit ve hakaretlere başladı. ben de onlara polis çağıracağımı söyledim. olaylar iyice kötüleştiği bir sırada usta geldi ve 'benim servisten çıktıktan sonra başka bir servise gidip diğer serviste oluşan hasarı da onlara mal etmeye çalıştığımı' ya da 'vidaları çalıp suçu onlara atmaya çalışıyor olabileceğimi' savundu, açıkça zararımı karşılamayacaklarını söyledi. artık söyleyecek birşey kalmamıştı, oradan ayrıldım.

oradan ayrılırken çok sinirliydim, savcılığa başvurmayı düşünüyordum. ama sonra araya başka işler girdi, zaman olmadı. en azından yamaha'ya bildireyim dedim ve tüm koç, beldeyama ve yamaha yetkili adreslerine e-postalar gönderdim. olayı, yaşadığım mağduriyeti ve bana reva görülen muameleyi anlattım. hiçbir e-postama yanıt dahi gelmedi.

geriye yapacak birşey kalmayınca eli mahkum yeni bir servis arayışına girdim. bu sefer bakım için iş yerime yakın olan kızıltoprak'a gitmeye karar verdim. beldeyama'nın sayfasında kızıltoprak'ta da yetkili satıcı ve servis görünüyordu.

adrese gittim. servisten sorumlu bayan ustalarının bir süre önce işten ayrıldığını ama motorumda herhangi bir arıza yoksa kalfanın bakabileceğini söyledi. ben de rutin bakım olduğu için kabul ettim (yine benim hatam işte). motorun tüm bakımları yapıldı, herşey yerli yerine takıldı, kalfa sürüş öncesi son testleri yapıyordu. bu arada motorun hararetini kontrol etmek istedi, ben fanda sorun olabileceği konusunda uyarmış olmama karşın "fan şimdi devreye girer, şimdi devreye girer" diyerek sürekli harareti yükseltti ve sonunda motorun contaları fan devreye girmediği için yandı. meğersem fanın motoru yanmışmış ve fan uzun zamandır çalışmıyormuş. oldu mu sana hasar birken iki.

aslında bu da servisin hatası olmasına karşın sorun etmedim ve hemen yapılmasını istedim. parayı da peşin ödedim. ancak işler öyle kolay değil. yanan contanın yerine yenilerinin gelmesi tam 2 ay ve 10 gün sürdü. lojistiğin bu kadar ilerlediği, bir kargonun en çok iki günde amerika'ya bile ulaştırılabildiği bir ortamda hollanda'dan istediğim parçalar iki ay ve on günde geldi. bu arada motorum serviste yattı. bu kadar uzun bir sürede servis bir usta ile anlaşıp düzenli çalışma ilişkisi kuramadığı için benim motorumu yapması için eski ustasıyla geçici bir anlaşma yaptı, usta benim motoru söküp yeniden topladı.

iki ay on gün motorumun serviste yatmış olması yetmiyormuş gibi bu işlem bana 700 TL'ye mal oldu. kanımca sorun tamamen yamaha'nın ve yetkili servisinin hatasıydı ama cezayı ben çekiyor, kendi param ile yamaha'nın satış sonrası hizmetlerinde rezil oluyordum.

yine de bunca zaman sonra motoruma kavuşmuş olduğum için sevinçliydim. bir yıl kadar motorumu yine sorunsuz kullandım. sonunda motorumun muayene günü yaklaşınca mecbur yine bakımın yolunu tuttum. bu arada contalarımın yanmasına neden olan servis yamaha ile anlaşmasını bitirmiş ve servisi çoktan kapatmıştı. zaten açık olsa da oraya gitmeyecektim ama elimdeki seçenekler de birer birer azalıyordu. neyse ki delta bisiklet kızıltoprak'taki mağazasının arkasında bir yamaha yetkili servisi açmıştı. bu yeni yerde başıma gelecek yeni şeylerin korkusu ile bu servisin yolunu tuttum.

önceden telefonla aramış ve randevu istemiş olmama karşın yerim başkasına verilmişti. sorun etmedim, bekledim. tek usta çalışıyordu, saygı gösterdim. neyse ki epey bir bekledikten sonra sıra bana geldi. motorumu rampaya çıkartıp yükseltmeye başladı, yeni aldığım yükseltilmiş ön camım neredeyse tavana çarpıyordu, yüreğim ağzıma geldi, milimetreler kala durdu. her an birşeylerin ters gideceğini ve motoruma bir hasar geleceğini düşünüyordum.

sonra ustanın yaptıklarını izlemeye ve sorular sormaya başladım. sorular sordukça ustanın güvenilirliği ve iş bilirliği konusunda ikna oldum. yamahaları yeni öğreniyordu ama motosikletlerden çok iyi anlıyordu. motorumun her yerini kontrol etti. bazılarını unuttu, onları da ben hatırlattım. servislerde yaşadığım sorunlardan, bir türlü gelmeyen yedek parçalardan konuştuk. bana söylediği en önemli söz "yamaha'nın muhteşem motorlar üretiyor olduğu ama satış sonrası hizmetleri tüm türkiye'de honda'nın daha iyi çözmüş olduğu" oldu. burada da arka freni değiştirtemedim mesela parça yokluğundan...

önceki serviste motorumun açıldığını şıp diye anladı. önceki bakımda yalnız contalar yanmamıştı, artık motorum yağ yakmaya da başlamış ve yataklar da hasar görmüştü. yağ filtresini değiştirirken içinde bir sürü minik metal parçaları buldu.

o haliyle ertesi gün motorum muayeneden geçti. ama aynı gün motoru yok pahasına sattım. artık yamaha bana fazlasıyla yetmişti... sanıyorum bir daha neden yamaha almayacağımı şimdi anlamışsınızdır... şimdi artık bir tek esengül kardeşler honda ile çalışıyorum ve çok mutluyum...